Powołanie człowieka jest proste: budować świat przeciw światu.
Budowanie własnego świata wartości w opozycji do obiektywnego, często bezdusznego otoczenia.
Cytat Henryka Enzelberga, „Powołanie człowieka jest proste: budować świat przeciw światu”, wydaje się na pierwszy rzut oka paradoksalny. Psychologicznie rzecz biorąc, odnosi się do fundamentalnego konfliktu wewnętrznego i zewnętrznego, który definiuje ludzkie doświadczenie.
Głębiej, „świat” w pierwszej części zdania można interpretować jako wewnętrzny świat jednostki – jej wartości, przekonania, aspiracje, sens, jaki nadaje egzystencji. To jest
subiektywna rzeczywistość, kształtowana przez doświadczenia, wychowanie, kulturę i osobistą refleksję. To jest to, co M. Merleau-Ponty nazwałby naszą "byciem-w-świecie" – nasza unikalna perspektywa i rozumienie rzeczywistości.
Z kolei „świat” w drugiej części zdania odnosi się do
obiektywnej rzeczywistości, niezależnej od naszej świadomości: społeczeństwo z jego normami, oczekiwaniami, czasem opresyjnymi strukturami, a także naturą z jej prawami i ograniczeniami, czy w końcu z jej przypadkowością.
Powołanie człowieka nie polega zatem na bezrefleksyjnej adaptacji, lecz na twórczym napięciu między tymi dwoma światami. Jest to dynamiczny proces kształtowania własnego sensu i wartości (świat wewnętrzny) w obliczu zewnętrznych wyzwań i często bezdusznych realiów (świat zewnętrzny). Budowanie „świata przeciw światu” to nic innego jak
transcendencja i autotranscendencja.
Ranisz siebie, bo chronisz
wewnętrzne dziecko?
To ta odrzucona część Ciebie, która wciąż czeka na poczucie bezpieczeństwa, uznanie i miłość. I tylko Ty możesz ją nimi obdarzyć🤍
Odrzucenie determinizmu i egzystencjalizm wolności
To wezwanie do aktywnego kształtowania rzeczywistości, do nieprzyjmowania jej biernie. Jest to echo
egzystencjalnej odpowiedzialności – człowiek jest skazany na wolność i na wybór. W tym kontekście, „budować” oznacza tworzyć, nadawać znaczenie, manifestować własną wolę i unikalność. Budowanie „nowego" świata jest więc procesem ciągłego negocjowania między idealnym a realnym, między tym, co jest, a tym, co powinno być – to jest
proces indywidualnej i kolektywnej ewolucji. Jest to manifestacja
woli sensu, jak u Frankla, poszukiwania i kreowania znaczenia nawet w obliczu absurdu egzystencji.
W świecie, który każe Ci być kimś, odważ się być sobą.
Radykalna samoakceptacja to zaproszenie do wewnętrznej wolności.
Zobacz, czym jest i jak wiele może Ci dać!