Człowiek nie jest cebulą: pod warstwami jest coś, co można nazwać środkiem. Albo tym, co Nieświadome. Albo Podświadome.
Człowiek ma głęboki, wewnętrzny rdzeń psychiki (Nieświadome/Podświadome), nie jest jedynie sumą zewnętrznych warstw.
Alegoria Cebuli a Głębia Ludzkiej Psychiki
Cytat Michała Komara „Człowiek nie jest cebulą: pod warstwami jest coś, co można nazwać środkiem. Albo tym, co Nieświadome. Albo Podświadome” stanowi głębokie filozoficzno-psychologiczne odniesienie do struktury ludzkiej osobowości i psychiki. Tradycyjnie, metafora cebuli jest często używana do opisania stopniowego odkrywania kolejnych warstw, pod którymi nie ma niczego, co mogłoby być uznane za unikalny, stały rdzeń. Jest to wizja, która sugeruje, że nasza tożsamość jest jedynie sumą ról, masek i adaptacji do środowiska, bez żadnego autentycznego, pierwotnego „ja”.
Komar, odrzucając tę koncepcję, proponuje znacznie bogatszą i bardziej złożoną wizję. „Człowiek nie jest cebulą” — to stwierdzenie jest fundamentalne. Oznacza rewizję poglądu, że jesteśmy jedynie powierzchownym zbiorem cech. Zamiast tego, autor wprowadza ideę „środka”, stanowiącego istotowy fundament naszej egzystencji.
Ranisz siebie, bo chronisz
wewnętrzne dziecko?
To ta odrzucona część Ciebie, która wciąż czeka na poczucie bezpieczeństwa, uznanie i miłość. I tylko Ty możesz ją nimi obdarzyć🤍
Nieświadome i Podświadome: Klucz do Rozumienia Ludzkiego Rdzenia
To, co Komar nazywa „środkiem”, precyzuje za pomocą terminów z psychologii głębi: „Nieświadome” oraz „Podświadome”. W kontekście psychoanalizy Zygmunta Freuda, Nieświadome jest rezerwuarem popędów, wspomnień, fantazji i nierozwiązanych konfliktów, które w dużej mierze determinują nasze zachowania, myśli i uczucia, choć nie są dla nas bezpośrednio dostępne. Jest to potężna, dynamiczna siła, która kształtuje naszą osobowość i doświadczenie świata.
Pojęcie „Podświadomego”, choć często używane zamiennie z Nieświadomym, w niektórych szkołach psychologicznych może odnosić się do treści, które są łatwiej dostępne świadomości, np. wspomnienia, które możemy przywołać, ale nie są w danym momencie w centrum naszej uwagi. Niezależnie od subtelnych różnic w interpretacji tych terminów, Komar podkreśla, że pod powierzchnią naszej świadomości, pod warstwami zewnętrznych manifestacji, istnieje głęboka, wewnętrzna przestrzeń, która stanowi nasz prawdziwy rdzeń.
Implikacje Psychologiczne i Filozoficzne
Z psychologicznego punktu widzenia, cytat Komara jest afirmacją istnienia głębszej tożsamości, wykraczającej poza narracje, które tworzymy o sobie, i role, które odgrywamy. Sugeruje to, że autentyczność leży w kontakcie z tym niezmiennym „środkiem”, a proces psychoterapii często polega na eksploracji i integracji treści Nieświadomych, aby uzyskane w ten sposób rozpoznania mogły wzbogacić i zharmonizować nasze doświadczenie. Z filozoficznego punktu widzenia, jest to argument za istnieniem pewnego rodzaju „esencji” ludzkiej, odrzucony przez niektóre nurty, np. egzystencjalizm Sartre'a, który głosi, że „egzystencja poprzedza esencję”. Komar zdaje się sugerować, że ludzkie istnienie, choć w dużej mierze konstruowane społecznie, ma jednak swój głęboko zakorzeniony, wewnętrzny fundament. Odkrywanie tego „środka” jest kluczowe dla pełnego zrozumienia siebie i osiągnięcia wewnętrznej spójności, a także dla rozwoju osobowości, która nie jest jedynie pustą skorupą, lecz posiada głęboką, wewnętrzną integralność.
W świecie, który każe Ci być kimś, odważ się być sobą.
Radykalna samoakceptacja to zaproszenie do wewnętrznej wolności.
Zobacz, czym jest i jak wiele może Ci dać!