Szkół, gdzie by mógł uczyć się człowiek swego człowieczeństwa nie ma na świecie i pewnie nigdy nie będzie.
Człowieczeństwa nie da się nauczyć w szkole, bo to dynamiczny proces samopoznania, wyboru i doświadczania, a nie wiedza do przyswojenia.
Głębia Humanistyczna i Psychologiczna w Słowach Zegadłowicza
Cytat Emil Zegadłowicza, iż „Szkół, gdzie by mógł uczyć się człowiek swego człowieczeństwa nie ma na świecie i pewnie nigdy nie będzie”, uderza w samo sedno ludzkiego doświadczenia, prowokując refleksję nad istotą bycia człowiekiem i procesem jego kształtowania. Z perspektywy filozoficzno-psychologicznej, słowa te niosą w sobie głębokie implikacje dotyczące natury rozwoju osobistego, autentyczności oraz granic formalnej edukacji.
Po pierwsze, Zegadłowicz zdaje się sugerować, że człowieczeństwo nie jest zbiorem cech, które można przyswoić sobie w sposób mechaniczny czy programowy, niczym wiedzę z podręczników. Nie jest to zestaw reguł do wyuczenia, ani lista umiejętności do opanowania. Człowieczeństwo w tym kontekście to raczej dynamiczny proces samopoznania, samorealizacji i ciągłego zmagania się z własnymi wyborami moralnymi, emocjami, relacjami i sensem istnienia. Jest to podróż, nie cel ostateczny, a już z pewnością nie podróż z jasno wytyczonym szlakiem dydaktycznym.
Psychologicznie, cytat ten rezonuje z teoriami humanistycznymi, zwłaszcza z koncepcjami Carla Rogersa czy Abrahama Maslowa. Maslowowska hierarchia potrzeb, której szczyt stanowi samorealizacja, nie jest osiągana poprzez uczęszczanie do „szkoły człowieczeństwa”, lecz poprzez autentyczne, osobiste doświadczenie, refleksję i pokonywanie wewnętrznych barier. Rogers z kolei podkreślał znaczenie bezwarunkowej akceptacji, empatii i spójności (autentyczności) w procesie stawania się sobą. Tych cech nie da się w pełni „nauczyć” w formalnej placówce; są one raczej wynikiem interakcji, relacji i wewnętrznej pracy. Szkoły mogą przekazać wiedzę o człowieczeństwie, ale nie mogą go w człowieku stworzyć.
Ranisz siebie, bo chronisz
wewnętrzne dziecko?
To ta odrzucona część Ciebie, która wciąż czeka na poczucie bezpieczeństwa, uznanie i miłość. I tylko Ty możesz ją nimi obdarzyć🤍
Dalej, słowa Zegadłowicza implikują pewną niemożność systematyzacji i obiektywizacji najbardziej intymnych aspektów ludzkiej egzystencji. Człowieczeństwo jest głęboko subiektywne. To, co dla jednego jest przejawem człowieczeństwa, dla innego może być pustką lub błędem. Formalna edukacja z natury dąży do unifikacji i standaryzacji, co stoi w sprzeczności z indywidualnym, często chaotycznym i nieprzewidywalnym charakterem rozwoju osobistego. Nie ma jednej „matrycy człowieczeństwa”, którą można by zastosować do wszystkich, dlatego nie może być też uniwersalnej szkoły, która by ją uczyła.
Krótko mówiąc, cytat ten podkreśla, że człowieczeństwo jest esencją bytu, a nie konstruktem dydaktycznym. Jest to istota, która rozwija się poprzez życie samo w sobie, w konfrontacji z jego wyzwaniami, radościami, smutkami i dylematami, a nie poprzez zorganizowany proces nauczania. W tym kontekście „szkołą człowieczeństwa” staje się samo życie, z jego wszystkimi złożonymi lekcjami, które są nauczane poprzez doświadczenie, introspekcję i relacje, a nie przez program nauczania.
W świecie, który każe Ci być kimś, odważ się być sobą.
Radykalna samoakceptacja to zaproszenie do wewnętrznej wolności.
Zobacz, czym jest i jak wiele może Ci dać!