Filozofia nie jest wiedzą, którą można by nabyć i bezpośrednio zastosować. Nic z niej nie można zrobić. To ona robi coś z tych, co się jej oddają.
Filozofia nie jest wiedzą do zastosowania, lecz procesem transformującym wnętrze, kształtującym nasze bycie i rozumienie istnienia.
Cytat Heideggera jest głęboko osadzony w jego fundamentalnej fenomenologii, która kwestionuje tradycyjne rozumienie filozofii jako czystej dyscypliny akademickiej czy zbioru doktryn. Z psychologicznego punktu widzenia, odnosi się on do transformacyjnej mocy myślenia egzystencjalnego. Kiedy Heidegger mówi, że „filozofia nie jest wiedzą, którą można by nabyć i bezpośrednio zastosować”, podważa ideę, że filozofia jest czymś, co przyswajamy pasywnie, jak receptę kulinarną czy instrukcję obsługi. To nie jest zbiór gotowych odpowiedzi, które możemy po prostu wdrożyć w życie, aby osiągnąć konkretny cel czy rozwiązać problem.
Jego stwierdzenie „nic z niej nie można zrobić” podkreśla, że filozofia nie jest narzędziem do manipulacji światem zewnętrznym w sensie przyczynowo-skutkowym. Nie daje nam ona technicznych umiejętności ani praktycznych rozwiązań w codziennym tego słowa znaczeniu. Jej wartość nie leży w pragmatycznej użyteczności. To odrzucenie utylitarnego podejścia do wiedzy jest kluczowe dla zrozumienia jego myśli.
Ranisz siebie, bo chronisz
wewnętrzne dziecko?
To ta odrzucona część Ciebie, która wciąż czeka na poczucie bezpieczeństwa, uznanie i miłość. I tylko Ty możesz ją nimi obdarzyć🤍
Najistotniejsza część cytatu – „To ona robi coś z tych, co się jej oddają” – wskazuje na głęboką, wewnętrzną przemianę, jaka zachodzi w osobie angażującej się w filozoficzne myślenie. Z psychologicznego punktu widzenia, jest to proces egzystencjalnej reorientacji. Odpowiedź na to, co filozofia z nami robi, dotyczy naszej konstytucji bycia, naszego rozumienia siebie, świata i innych. Oddanie się filozofii, w ujęciu Heideggera, to podjęcie wysiłku myślenia, które prowadzi do odkrycia własnego Da-sein, czyli bycia-w-świecie. To nie jest jednorazowy akt, lecz ciągłe zanurzanie się w pytania o sens bycia, świadomość skończoności, autentyczność i nieautentyczność egzystencji.
Filozofia, w tym kontekście, staje się procesem samopoznania i samostanowienia. Nie dostarcza zewnętrznych rozwiązań, ale raczej zmienia wewnętrzną perspektywę, poszerza świadomość i pozwala na głębsze zrozumienie własnej egzystencji i miejsca w świecie. To proces, w którym człowiek jest kształtowany przez myślenie, a nie tylko zbrojony w wiedzę. Psychologia humanistyczna i egzystencjalna często odwołują się do tego aspektu, podkreślając wagę osobistego zaangażowania w poszukiwanie sensu i autentyczności, a także wewnętrznego wzrostu, który wynika z konfrontacji z fundamentalnymi pytaniami bycia. Filozofia Heideggera nie uczy nas jak żyć w sensie nakazowym, ale raczej uświadamia nam samych siebie jako tych, których byt jest otwarty na możliwość i konieczność ciągłego stawania się.