Duszo świata! Miłości! twe potężne ramię Włada ludźmi od pieluch do zawarcia powiek; Przez ciebie każda piękność nosi wyższe znamię, Tobie najprzód po Bogu pokłon oddał człowiek.
Miłość to pradawna siła kształtująca ludzką psychikę, nadająca sens życiu od urodzenia po kres, źródło piękna i transcendencji.
Cytat Franciszka Wężyka, „Duszo świata! Miłości! twe potężne ramię Włada ludźmi od pieluch do zawarcia powiek; Przez ciebie każda piękność nosi wyższe znamię, Tobie najprzód po Bogu pokłon oddał człowiek.”, to głęboka afirmacja centralnej roli miłości w ludzkim doświadczeniu i kosmosie. Z psychologicznego punktu widzenia, Wężyk doskonale uchwycił transgeneracyjny i wszechogarniający wpływ miłości, traktując ją nie tylko jako uczucie, ale wręcz jako transcendentną siłę.
Jako psycholog, dostrzegam tu echo koncepcji archetypowych, gdzie miłość jawi się jako Jungowska „Dusza świata” – uniwersalny wzorzec, pierwotna energia, która kształtuje ludzkie psychiki od zarania dziejów. Sformułowanie „włada ludźmi od pieluch do zawarcia powiek” znakomicie oddaje rozwojową perspektywę psychologii. Miłość, w jej najwcześniejszych manifestacjach (więź z opiekunem, bezpieczne przywiązanie), jest fundamentem zdrowego rozwoju, zaspokojenia podstawowych potrzeb bezpieczeństwa i akceptacji. Bez niej, rozwój emocjonalny i społeczny dziecka jest zaburzony.
Czy wiesz, że relacje z matką są kanwą
dla wszystkich innych relacji, jakie nawiązujesz w życiu?
Poznaj mechanizmy, które kształtują Cię od dzieciństwa.
Odzyskaj władzę nad sobą i stwórz przestrzeń dla nowych relacji – z matką, córką, światem i samą sobą 🤍
W dorosłym życiu, miłość, w jej romantycznych, platonicznych czy altruistycznych formach, nadal stanowi siłę napędową, źródło sensu i motywacji. Fraza „każda piękność nosi wyższe znamię” odnosi się do subiektywnego doświadczenia piękna nacechowanego miłością. To, co kochamy, staje się „piękniejsze”, zyskuje głębsze znaczenie emocjonalne. Jest to psychologiczny mechanizm projekcji i uwznioślenia, gdzie przedmiot miłości zostaje obdarzony szczególnymi cechami, często idealizowany, co psychologicznie wzmacnia więź.
Wreszcie, „Tobie najprzód po Bogu pokłon oddał człowiek” to podkreślenie transcendentnego wymiaru miłości. Nawet w kontekście wiary, miłość jest postrzegana jako niemal boska, nadrzędna siła, która nadaje sens naszemu istnieniu i ukierunkowuje nasze wartości. Psychologicznie, można to interpretować jako łączenie miłości z potrzebą samorealizacji i transcendencji, czyli dążeniem do czegoś większego niż my sami. To miłość, w szerokim sensie, daje poczucie przynależności, celu i umożliwia pełne życie.
W świecie, który każe Ci być kimś, odważ się być sobą.
Radykalna samoakceptacja to zaproszenie do wewnętrznej wolności.
Zobacz, czym jest i jak wiele może Ci dać!