Kiedy kochamy się, stajemy się nieśmiertelni i niezniszczalni jak bicie serca, jak deszcz lub wiatr, a o cóż więcej chodzi?
Miłość jako transcendencja, dająca poczucie wieczności i jedności, redukuje lęk przed śmiercią, stając się najwyższym celem życia.
Głębia Miłości w Poza Czasie
Cytat Ericha Marii Remarque’a, „Kiedy kochamy się, stajemy się nieśmiertelni i niezniszczalni jak bicie serca, jak deszcz lub wiatr, a o cóż więcej chodzi?”, to głęboka refleksja nad transcendentną naturą miłości i jej zdolnością do przekraczania materialnego wymiaru egzystencji. Z perspektywy psychologii humanistycznej, a zwłaszcza egzystencjalnej, cytat ten dotyka fundamentalnej potrzeby ludzkiej – pragnienia sensu i autotranscendencji. Miłość, w ujęciu Remarque’a, nie jest jedynie uczuciem, ale stanem bycia, który zakotwicza nas w wymiarze kolektywnym i ponaddoznaniowym. Porównanie do bicia serca, deszczu czy wiatru jest tu kluczowe. Są to zjawiska naturalne, uniwersalne, niezależne od jednostki i jej przemijającej fizyczności. Bicie serca symbolizuje życie, rytm, nieustanność – jest esencją naszej biologicznej egzystencji. Deszcz i wiatr, z kolei, reprezentują siły natury, które są obecne od zawsze i na zawsze, bez względu na świadomość ludzką. W tym porównaniu Remarque sugeruje, że miłość nadaje naszej indywidualnej egzystencji element wieczności. Nieśmiertelność i niezniszczalność, o których mowa, nie odnoszą się do fizycznego przeżycia, lecz do dziedzictwa emocjonalnego, wpływu na innych i trwałej obecności w umysłach i sercach. W sensie psychologicznym, głęboka miłość często prowadzi do przesunięcia perspektywy z „ja” na „my”, co redukuje lęk przed śmiercią i poczucie samotności. Integracja z drugim człowiekiem w akcie miłości tworzy poczucie jedności i ciągłości, które wykracza poza granice fizycznej śmiertelności. Nie chodzi tu o iluzję, lecz o realne poczucie, że nasze istnienie nabiera sensu w kontekście trwalszej relacji niż sama jednostka. Ostatecznie, „o cóż więcej chodzi?” jest pytaniem retorycznym, podkreślającym, że w obliczu tak potężnej i transformującej siły, jak miłość, inne dążenia i cele życiowe mogą blaknąć. Sugeruje, że osiągnięcie tego stanu głębokiej wspólnoty i trwałego wpływu jest najwyższym celem ludzkiego dążenia.
Czy wiesz, że relacje z matką są kanwą
dla wszystkich innych relacji, jakie nawiązujesz w życiu?
Poznaj mechanizmy, które kształtują Cię od dzieciństwa.
Odzyskaj władzę nad sobą i stwórz przestrzeń dla nowych relacji – z matką, córką, światem i samą sobą 🤍
W świecie, który każe Ci być kimś, odważ się być sobą.
Radykalna samoakceptacja to zaproszenie do wewnętrznej wolności.
Zobacz, czym jest i jak wiele może Ci dać!