Wzrok powinien się zawżdy rozciągać jeno na to, co nadobne, a unikać szpetoty jak może.
Świadome wybieranie piękna i unikanie brzydoty kształtuje psychikę, promując dobrostan i odporność mentalną.
Głębokie rozumienie cytatu Pierre de Bourdeille Brantome to nie tylko estetyczne upodobanie, ale głęboka refleksja nad wpływem środowiska percepcyjnego na psychikę jednostki.
Cytat, „Wzrok powinien się zawżdy rozciągać jeno na to, co nadobne, a unikać szpetoty jak może”, pochodzący z epoki renesansu, niesie w sobie echo platońskiej idei dobra i piękna jako synonimów, a także późniejszych idei oświeceniowych dotyczących kształtowania charakteru przez otoczenie. Z perspektywy psychologicznej, **jest to apel o świadome zarządzanie własnym polem percepcyjnym**, co ma fundamentalne znaczenie dla dobrostanu psychicznego.
W kontekście psychologii poznawczej, nasz umysł nie jest biernym obserwatorem; aktywnie konstruuje rzeczywistość na podstawie dostarczanych mu bodźców. **Wybierając „to, co nadobne”**, Brantome nie mówi jedynie o zewnętrznym pięknie, ale o wszystkim, co wzbudza pozytywne emocje, harmonizuje z wartościami jednostki i sprzyja wewnętrznemu pokojowi. Unikanie „szpetoty” to natomiast odrzucenie bodźców, które wywołują dyskomfort, stres, lęk czy poczucie zagrożenia. W perspektywie ewolucyjnej, skłonność do unikania bodźców awersyjnych jest mechanizmem obronnym, który chroni organizm przed zagrożeniem. Współcześnie, w dobie zalewu informacji, w tym tych negatywnych i estetycznie nieprzyjemnych, cytat ten nabiera szczególnego znaczenia. Może być interpretowany jako **wezwanie do higieny mentalnej**, do selekcji treści, które konsumujemy – czy to wizualnie, czy mentalnie – w celu ochrony naszej psychiki przed przeciążeniem i negatywnymi wpływami.
Czy wiesz, że relacje z matką są kanwą
dla wszystkich innych relacji, jakie nawiązujesz w życiu?
Poznaj mechanizmy, które kształtują Cię od dzieciństwa.
Odzyskaj władzę nad sobą i stwórz przestrzeń dla nowych relacji – z matką, córką, światem i samą sobą 🤍
Z punktu widzenia psychologii humanistycznej i pozytywnej, to świadome ukierunkowanie uwagi na piękno i dobro może prowadzić do **wzrostu poczucia szczęścia, zadowolenia z życia i ogólnej odporności psychicznej**. Badania nad wpływem piękna na mózg pokazują, że obcowanie z estetycznie przyjemnymi bodźcami aktywuje ośrodki przyjemności i nagrody, sprzyja redukcji stresu i poprawia nastrój. Unikanie „szpetoty” nie oznacza ucieczki od rzeczywistości, ale świadome kształtowanie swojego środowiska i wybieranie perspektywy, która wspiera rozwój i dobrostan, zamiast destrukcji czy przygnębienia. To **filozofia proaktywnego zarządzania własnym wewnętrznym światem**, gdzie wizualne i estetyczne doznania stają się narzędziem do budowania silniejszej i bardziej zrównoważonej psychiki.
W świecie, który każe Ci być kimś, odważ się być sobą.
Radykalna samoakceptacja to zaproszenie do wewnętrznej wolności.
Zobacz, czym jest i jak wiele może Ci dać!