Poeci nie od tego są, by argumentować filozoficznie, lecz by wyciągać wnioski uczuciowe ze stanowisk, które w milczeniu przyjęli, nie zawsze nawet uświadamiając je sobie należycie.
Poeci intuicyjnie wydobywają nieświadome przekonania, wyrażając je emocjonalnie, oferując wgląd w głębię ludzkiego doświadczenia.
Zrozumienie Poetyckiego Serca: Intuicja, Nieswiadomość i Ekspresja Emocjonalna
Cytat Kazimierza Wyki trafia w samo sedno psychologicznej funkcji poezji i roli poety. Nie widzi on poety jako abstrakcyjnego filozofa, racjonalnie konstruującego argumenty, ale jako niezwykle sensorycznego i intuicyjnego medium, którego zadaniem jest przetworzenie wewnętrznych, często nieuświadomionych przekonań i postaw w emocjonalny rezonans. Słowa „wyciągać wnioski uczuciowe ze stanowisk, które w milczeniu przyjęli, nie zawsze nawet uświadamiając je sobie należycie” są tu kluczowe.
Z psychologicznego punktu widzenia, Wyka wskazuje na znaczenie nieświadomości w procesie twórczym. Poeta, niczym psychoterapeuta badający symbolikę snów, dotyka głębszych warstw psyche, gdzie rodzą się wartości, przekonania i postawy, które nie zostały poddane racjonalnej analizie. Często przyjmujemy pewne "stanowiska" życiowe, wartości czy sposoby postrzegania świata, które są wynikiem wychowania, kultury, osobistych doświadczeń – a nie świadomej, filozoficznej refleksji. Są to nasze schematy poznawcze i emocjonalne, głęboko zakorzenione w naszej psychice.
W świecie, który każe Ci być kimś, odważ się być sobą.
Radykalna samoakceptacja to zaproszenie do wewnętrznej wolności.
Zobacz, czym jest i jak wiele może Ci dać!
Rola poety polega właśnie na wydobyciu tych nieuświadomionych lub słabo uświadomionych “stanowisk” i przetworzeniu ich w język emocji, który jest uniwersalny i dotyka sedna ludzkiego doświadczenia. Poezja staje się więc kanałem ekspresji emocjonalnej, umożliwiającym zarówno twórcy, jak i odbiorcy, konfrontację z własnymi nieuchwytnymi stanami. Nie chodzi o to, by objaśniać świat logicznie, ale by go przeżywać i oddawać to przeżycie w formie, która wzbudza silne uczucia. To swego rodzaju emocjonalne katharsis, które pozwala nam, czytelnikom, na odkrycie i nazwanie własnych, często niewypowiedzianych prawd i uczuć. Poeci są więc przewodnikami po wewnętrznym świecie, posługującymi się językiem serca, a nie rozumu.