Pełnię szczęścia osiągamy bardzo rzadko. Ale nawet dla samej pogoni warto żyć.
Kluczem jest pogoń, nie osiągnięcie. Dążenie nadaje życiu sens i rozwija nas, czyniąc egzystencję wartościową.
Koncepcja szczęścia i sensu życia według Stendhala w ujęciu psychologicznym
Cytat Stendhala: „Pełnię szczęścia osiągamy bardzo rzadko. Ale nawet dla samej pogoni warto żyć.”, dotyka fundamentalnych zagadnień ludzkiej egzystencji, sensu życia i psychologicznego znaczenia dążenia. Jest to refleksja, która głęboko rezonuje z psychologicznymi teoriami motywacji, samorealizacji i doświadczenia afektywnego. Autor nie neguje idei szczęścia jako celu, ale realistycznie podchodzi do jego osiągalności, jednocześnie podkreślając nadrzędną wartość samego procesu dążenia.
Dążenie jako źródło sensu i motywacji
Z perspektywy psychologii, cytat ten można interpretować jako afirmację psychologicznego mechanizmu dążenia (ang. striving) jako kluczowego elementu konstytuującego sens życia. Człowiek jest istotą teleologiczną, czyli celową. Brak celów i dążeń często prowadzi do poczucia pustki, anhedonii, a nawet depresji. To nie tyle samo osiągnięcie celu, co droga do niego, wysiłek, rozwój i ewolucja wewnętrzna, nadaje życiu barw i znaczeń. Psychologowie humanistyczni, tacy jak Maslow czy Rogers, podkreślali znaczenie samorealizacji jako ciągłego procesu, a nie jednorazowego osiągnięcia. Szczytowe doświadczenia szczęścia są efemeryczne, niczym ulotne szczyty, które dają nam chwilowy widok na dolinę, ale to wspinaczka (pogoń) hartuje nas i rozwija.
Ranisz siebie, bo chronisz
wewnętrzne dziecko?
To ta odrzucona część Ciebie, która wciąż czeka na poczucie bezpieczeństwa, uznanie i miłość. I tylko Ty możesz ją nimi obdarzyć🤍
Frustracja i rezyliencja
Stwierdzenie o rzadkości pełni szczęścia jest również realistycznym spojrzeniem na ludzkie doświadczenie, naznaczone nieodłącznym elementem frustracji i rozczarowań. Jednak właśnie w tej trudności i konfrontacji z niepowodzeniami, człowiek buduje rezyliencję – zdolność do adaptacji i odbudowy po trudnych doświadczeniach. Pogoń, mimo częstych niepowodzeń, staje się zatem szkołą charakteru, uczy wytrwałości, cierpliwości i kreatywności w poszukiwaniu alternatywnych dróg. Sam akt poszukiwania, nadzieja na odnalezienie czegoś wartościowego, staje się motorem napędowym, nawet jeśli jego obiekt pozostaje odległy. To, co Stendhal nazywa „pogonią”, jest psychologicznie procesem uczenia się, adaptacji, budowania tożsamości i nadawania wartości własnej egzystencji, przez co, nawet bez pełnego „szczęścia”, życie pozostaje bogate i znaczące.
W świecie, który każe Ci być kimś, odważ się być sobą.
Radykalna samoakceptacja to zaproszenie do wewnętrznej wolności.
Zobacz, czym jest i jak wiele może Ci dać!