Sztuka trwa, życie przemija.
Ludzie dążą do nieśmiertelności przez twórczość, która trwa, podczas gdy ich fizyczne życie przemija.
Sztuka trwa, życie przemija. — Hipokrates
To głęboko filozoficzne i psychologiczne stwierdzenie Hipokratesa, ojca medycyny, rezonuje z ludzkim doświadczeniem w sposób uniwersalny i ponadczasowy. Na pierwszy rzut oka zdanie może wydawać się proste, ale jego implikacje dotykają sedna ludzkiej egzystencji, dążenia do sensu i konfrontacji z własną śmiertelnością. Z perspektywy psychologicznej, cytat ten odnosi się przede wszystkim do ludzkiego
pragnienia transcendencji i pozostawienia po sobie śladu. Świadomość własnego przemijania jest fundamentalnym źródłem lęku egzystencjalnego. To poczucie kruchości życia i jego ograniczonego czasu napędza nas do poszukiwania sposobów na „oszukanie” śmierci, na trwanie poza fizyczną formą.
„Sztuka” w tym kontekście nie ogranicza się jedynie do malarstwa, rzeźby czy muzyki. Obejmuje ona wszelkie dzieło ludzkiego umysłu i rąk, które posiada wartość estetyczną, etyczną lub intelektualną i które jest zdolne do przetrwania pokoleń. Może to być system filozoficzny, idea naukowa, prawodawstwo, a nawet wychowanie dzieci, które przekazują dalej wartości i wiedzę. Jest to więc
symbol ludzkiej kreatywności i zdolności do kreowania znaczenia
w obliczu nieuchronnego końca. Psychologicznie, tworzenie sztuki (w szerokim tego słowa znaczeniu) jest mechanizmem radzenia sobie z lękiem przed śmiercią. Daje poczucie spełnienia, celu i nadziei, że nasze wysiłki nie pójdą na marne, a część nas samych będzie trwać dzięki naszym dziełom.
W świecie, który każe Ci być kimś, odważ się być sobą.
Radykalna samoakceptacja to zaproszenie do wewnętrznej wolności.
Zobacz, czym jest i jak wiele może Ci dać!
Kiedy Hipokrates mówi, że „życie przemija”, podkreśla
efemeryczność indywidualnego istnienia
. Nasze ciała są ulotne, nasze doświadczenia subiektywne, a nasze osobiste historie kończą się wraz z naszą śmiercią. Jednak „sztuka trwa”, co wskazuje na jej zdolność do komunikowania się przez wieki, przekazywania wartości, idei i emocji, a tym samym do symbolicznego przedłużania życia twórcy. To sprawia, że sztuka staje się nie tylko formą ekspresji, ale także
odpowiedzią na nasz egzystencjalny dylemat
– poszukiwaniem nieśmiertelności poprzez dziedzictwo.