Co jest większym ryzykiem? Porzucić to, co ludzie myślą, czy porzucić to, jak się czuję, w co wierzę i kim jestem?
Wybieraj autentyczność ponad społeczny konformizm; wierność sobie ważniejsza niż lęk przed oceną innych.
Co jest większym ryzykiem? Porzucić to, co ludzie myślą, czy porzucić to, jak się czuję, w co wierzę i kim jestem?
Pytanie zadane przez Brené Brown, psycholożkę i badaczkę, stanowi esencję dylematu, z którym mierzy się niemal każda jednostka w procesie samorealizacji i budowania autentycznej tożsamości. Filozoficznie, cytat ten dotyka fundamentalnego konfliktu między indywidualną wolnością a społeczną konformizmem, między wewnętrznym dyktatem jaźni a zewnętrznymi oczekiwaniami.
Psychologicznie, słowa Brown kierują nas w stronę koncepcji autentyczności i integralności osobistej. Porzucenie tego, co ludzie myślą, odnosi się do lęku przed osądem, wstydem i odrzuceniem. Jest to strach przed naruszeniem norm społecznych, staniem się „innym” lub „nieodpowiednim”. Ten lęk ma swoje korzenie w ewolucyjnej potrzebie przynależności do grupy, która zapewniała bezpieczeństwo i przetrwanie. Współcześnie, mimo że odrzucenie społeczne rzadko prowadzi do fizycznej śmierci, jego psychologiczne konsekwencje mogą być druzgocące, prowadząc do obniżenia poczucia własnej wartości, anhedonii, a nawet zaburzeń psychicznych.
Z drugiej strony, ryzyko porzucenia tego, jak się czujemy, w co wierzymy i kim jesteśmy, to nic innego jak zagubienie siebie, utrata tożsamości. To kapitulacja przed presją zewnętrzną, która tłumi nasze wewnętrzne „ja”. Konsekwencje tego wyboru są równie poważne, jeśli nie bardziej. Życie w niezgodzie ze swoimi wartościami, udawanie kogoś, kim się nie jest, prowadzi do głębokiego cierpienia, frustracji i pustki egzystencjalnej. To nieustanne poczucie dysonansu poznawczego, które drenuje energię psychiczną i uniemożliwia osiągnięcie faktycznego spełnienia.
Dlatego też, Brown stawia na drugim planie lęk przed oceną, podkreślając wagę wierności sobie. Jest to apel o odwagę bycia wrażliwym, o manifestowanie swojej autentyczności, nawet jeśli wiąże się to z ryzykiem niezrozumienia czy krytyki. Wybór bycia sobą jest aktem wolności i oporu przeciwko homogenicznym siłom społecznym, które dążą do ujednolicenia jednostek. W perspektywie długoterminowej, życie w prawdzie z samym sobą jest jedyną drogą do prawdziwego szczęścia i psychologicznego dobrostanu.