Zamiast ciągle na coś czekać – zacznij żyć, właśnie dziś. Jest o wiele później niż Ci się wydaje
Kaczkowski wzywa do autentycznego życia tu i teraz. Uświadamia kruchość czasu, motywując do działania zamiast prokrastynacji egzystencjalnej.
Cytat Jana Kaczkowskiego, „Zamiast ciągle na coś czekać – zacznij żyć, właśnie dziś. Jest o wiele później niż Ci się wydaje”, stanowi głębokie wezwanie do aktywnego i świadomego życia, zakorzenione w egzystencjalnej myśli i głębokim rozumieniu ludzkiej psychiki. Możemy go interpretować na wielu płaszczyznach, od psychologii pozytywnej po kontemplację nad kruchością istnienia.
Filozoficznie, przesłanie Kaczkowskiego rezonuje z ideami Heideggera o „byciu ku śmierci”. Ludzkość często żyje w zaprzeczeniu swojej skończoności, odkładając ważne decyzje, marzenia i autentyczne doświadczenia na bliżej nieokreśloną przyszłość. Ta postawa, związana z lękiem egzystencjalnym i mechanizmami obronnymi, prowadzi do unikania konfrontacji z własną śmiertelnością. Kaczkowski, poprzez swoje osobiste doświadczenia z nieuleczalną chorobą, z niezwykłą mocą przypomina o tym, że czas jest zasobem skończonym, a każdy dzień, każda chwila, ma swoją niepowtarzalną wartość.
Ranisz siebie, bo chronisz
wewnętrzne dziecko?
To ta odrzucona część Ciebie, która wciąż czeka na poczucie bezpieczeństwa, uznanie i miłość. I tylko Ty możesz ją nimi obdarzyć🤍
Psychologicznie, cytat dotyka problemu prokrastynacji egzystencjalnej. Nie jest to tylko odkładanie zadań, ale odkładanie życia samego w sobie. Ludzie często czekają na „idealny moment” – na lepszą pracę, na awans, na stabilizację finansową, na rozwiązanie wszystkich problemów – zanim pozwolą sobie na prawdziwe szczęście czy realizację pragnień. Ta tendencja jest wzmacniana przez iluzję kontroli nad przyszłością oraz skłonność do życia w przeszłości (rozpamiętywanie) lub w przyszłości (planowanie i obawy), kosztem teraźniejszości.
Fraza „Jest o wiele później niż Ci się wydaje” uderza w samo sedno świadomości śmiertelności. Psychologicznie, uświadamia nam błąd poznawczy zwany „iluzją planowania” (tendencja do niedoceniania czasu potrzebnego na ukończenie zadań) w kontekście naszego życia. Kaczkowski rzuca wyzwanie temu złudzeniu, zmuszając nas do refleksji nad tym, ile czasu już za nami i jak mało go możemy mieć przed sobą. To nie jest wezwanie do paniki, lecz do uznania ulotności i przekształcenia tego uznania w motywację do pełniejszego życia w tu i teraz. To jest bodziec do aktywności, decyzji i odwagi, by podjąć ryzyko i zrealizować autentyczne "ja" bez zbędnego zwlekania. W końcu, odczuwanie spełnienia i sensu życia ściśle wiąże się z poczuciem, że żyjemy zgodnie z własnymi wartościami i celami, a nie tylko dryfujemy, oczekując na nieokreśloną przyszłość.