Czas. To jest coś najcenniejszego, co możemy dać drugiemu człowiekowi.
Czas to nieodnawialny dar, symbolizujący priorytet, uznanie wartości drugiej osoby i budujący głębokie więzi międzyludzkie.
Słowa Jana Kaczkowskiego, że „czas jest czymś najcenniejszym, co możemy dać drugiemu człowiekowi”, to głęboka prawda filozoficzno-psychologiczna, która wykracza poza zwykłe postrzeganie wartości materialnych. W istocie, ta sentencja dotyka fundamentalnych aspektów ludzkiej egzystencji, relacji międzyludzkich i psychologii dobrostanu.
Z perspektywy psychologicznej, ofiarowanie komuś czasu sygnalizuje szereg kluczowych procesów. Przede wszystkim, implikuje ono priorytet. Kiedy poświęcamy swój czas, świadomie lub nieświadomie komunikujemy drugiemu człowiekowi, że jego obecność, potrzeby, emocje czy nawet sama jego osoba są dla nas ważne – ważniejsze niż inne potencjalne aktywności, które moglibyśmy w danym momencie wykonywać. To jest akt uznania jego wartości i godności.
Na poziomie neurobiologicznym, poświęcony czas buduje więzi. Interakcje społeczne opierające się na wspólnym doświadczaniu i słuchaniu aktywują obszary mózgu związane z empatią, zaufaniem i przywiązaniem (np. kora przedczołowa, układ limbiczny, oksytocyna). Taki akt buduje kapitał społeczny, zaufanie oraz poczucie bycia docenionym i zrozumianym, co jest filarem zdrowych relacji.
Ranisz siebie, bo chronisz
wewnętrzne dziecko?
To ta odrzucona część Ciebie, która wciąż czeka na poczucie bezpieczeństwa, uznanie i miłość. I tylko Ty możesz ją nimi obdarzyć🤍
Co więcej, czas jest zasobem nieodnawialnym i ograniczonym. W przeciwieństwie do pieniędzy czy dóbr materialnych, raz podarowanego czasu nie da się odzyskać ani wyprodukować. To sprawia, że jego wartość jest nieporównywalna. Dając komuś swój czas, ofiarowujemy mu cząstkę własnego życia, ograniczając jednocześnie dostęp do własnych przyszłych możliwości. To jest dar bezinteresowny, który często wynika z głębi serca i autentycznej miłości lub troski. W kontekście filozoficznym, Kaczkowski podkreśla tutaj ontologiczne znaczenie bycia dla drugiego. Nasza temporalność jest nierozerwalnie związana z naszą egzystencją. Podarowanie komuś czasu to zatem symboliczne „bycie z nim” w jego doświadczeniu życiowym, co w humanistyce egzystencjalnej jest postrzegane jako klucz do sensu i spełnienia.
W dobie ciągłego pośpiechu, cyfrowych rozpraszaczy i kultury nastawionej na produktywność, ofiarowanie komuś niepodzielnej uwagi i swojego czasu staje się aktem radykalnym. Jest to świadome działanie przeciwne dominującym trendom, które często prowadzi do pogłębiania samotności i alienacji. Dając czas, przeciwdziałamy tym negatywnym zjawiskom, budując mosty międzyludzkie i wzmacniając więzi społeczne, które są niezbędne dla psychicznego dobrostanu jednostki i społeczeństwa.
W świecie, który każe Ci być kimś, odważ się być sobą.
Radykalna samoakceptacja to zaproszenie do wewnętrznej wolności.
Zobacz, czym jest i jak wiele może Ci dać!