Kiedy skupiamy się na naszej wdzięczności, fala rozczarowania odpływa, a przypływa fala miłości.
Wdzięczność jest aktywnym wyborem przekierowania uwagi z rozczarowania na to, co wartościowe, lecząc ból i otwierając na miłość i dobrostan.
Kiedy wdzięczność leczy ranę rozczarowania: Filozoficzna i psychologiczna podróż do miłości
Cytat Kristin Armstrong, „Kiedy skupiamy się na naszej wdzięczności, fala rozczarowania odpływa, a przypływa fala miłości”, jest zarówno poetyckim, jak i głęboko trafnym spostrzeżeniem psychologicznym, dotykającym istoty ludzkiego doświadczenia i mechanizmów obronnych naszej psychiki.
Filozoficznie, sentencja ta rezonuje z tradycyjnymi szkołami myśli, takimi jak stoicyzm, które kładły nacisk na wewnętrzną kontrolę nad własnymi emocjami i postawami wobec zewnętrznych okoliczności. Epiktet czy Seneka uczyli, że nie wydarzenia same w sobie nas ranią, lecz nasze interpretacje i sądy o nich. Wdzięczność, w tym kontekście, staje się celowym
przekierowaniem uwagi z tego, czego nam brakuje lub co straciliśmy (rozczarowanie), na to, co posiadamy i co cenimy. Jest to uświadomienie sobie, że nawet w obliczu trudności, zawsze są aspekty życia, za które możemy być wdzięczni. Jest to aktywny wybór perspektywy, który zmienia naszą relację do rzeczywistości, zamiast biernego poddawania się jej. W ten sposób wdzięczność staje się narzędziem filozoficznej akceptacji i przekształcania cierpienia w siłę.
Z psychologicznego punktu widzenia, słowa Armstrong podkreślają mechanizmy poznawczo-behawioralne oraz psychologię pozytywną. Rozczarowanie jest intensywnym stanem emocjonalnym, często związanym z
niespełnionymi oczekiwaniami, utratą czy poczuciem krzywdy. Powoduje ono aktywację ośrodków stresu w mózgu, a także może prowadzić do ruminacji i negatywnych schematów myślowych. Skupienie się na wdzięczności jest interwencją, która świadomie
kieruje naszą uwagę ku pozytywnym aspektom. Badania z zakresu psychologii pozytywnej dowodzą, że regularna praktyka wdzięczności:
- zwiększa poziom serotoniny i dopaminy, neurotransmiterów odpowiedzialnych za dobre samopoczucie i motywację,
- redukuje poziom kortyzolu (hormonu stresu),
- poprawia jakość snu, a także
- wzmacnia relacje interpersonalne.
Wdzięczność działa jak
antybiotyk na negatywne emocje, zmieniając chemię mózgu i wzorce myślenia. Odpływająca fala rozczarowania to nic innego jak wygaszanie negatywnych emocji, spowodowane przesunięciem uwagi i zasobów poznawczych. Natomiast przypływająca fala miłości może być rozumiana wielorako: jako
miłość własna (akceptacja siebie pomimo niedoskonałości), miłość do innych (wzrost empatii i więzi) lub szerzej, jako
poczucie więzi z życiem i światem. Jest to odczucie głębokiego dobrostanu i połączenia, które naturalnie pojawia się, gdy uwolnimy się od ciężaru rozczarowania i otworzymy się na pozytywne aspekty istnienia. Wdzięczność staje się więc mostem, który prowadzi nas od bólu i zawodu do stanu wewnętrznego spokoju i harmonii, gdzie miłość może swobodnie rozkwitnąć.