Zbliżając się do śmierci, zaczynasz rozumieć, co oznacza życie, a oznacza ono wdzięczność.
W obliczu śmierci, wdzięczność za samo istnienie staje się kluczem do zrozumienia sensu życia i odnalezienia wewnętrznego spokoju.
Cytat Rogera Scrutona „Zbliżając się do śmierci, zaczynasz rozumieć, co oznacza życie, a oznacza ono wdzięczność” jest niezwykle głęboką refleksją nad ludzką egzystencją, dotykającą esencji naszego doświadczania świata w obliczu ostateczności. Z psychologicznego punktu widzenia, stanowi on kwintesencję tego, co Viktor Frankl nazwał „wolą sensu” – fundamentalnej potrzeby człowieka do odnajdywania znaczenia nawet w najtrudniejszych okolicznościach, a może zwłaszcza w nich. Śmierć jako ostateczny horyzont, paradoksalnie, staje się katalizatorem do przewartościowania życia. Konfrontacja z końcem, z perspektywą utraty wszystkiego, co znamy, wyostrza nasze postrzeganie teraźniejszości. To, co wcześniej braliśmy za pewnik, zyskuje status bezcennego daru.
Ranisz siebie, bo chronisz
wewnętrzne dziecko?
To ta odrzucona część Ciebie, która wciąż czeka na poczucie bezpieczeństwa, uznanie i miłość. I tylko Ty możesz ją nimi obdarzyć🤍
Koncepcja wdzięczności w tym kontekście wykracza poza zwyczajne podziękowania za konkretne dobra materialne czy korzystne wydarzenia. Mówi o fundamentalnej wdzięczności za samo istnienie, za możliwość doświadczania, przeżywania, odczuwania. Jest to rodzaj transcendencji, wyjścia poza egoistyczne pragnienia i spojrzenia na życie jako na łaskę. W psychologii humanistycznej, szczególnie w nurcie pozytywnym, wdzięczność jest uznawana za jedną z kluczowych cech sprzyjających dobrostanowi psychicznemu, zwiększającą odporność na stres i promującą poczucie szczęścia. W obliczu śmierci, gdy znika presja osiągania, udowadniania czy gromadzenia, pozostaje czysta percepcja „bycia”. Wtedy człowiek może docenić piękno chwili, bliskość relacji, drobne przyjemności, które wcześniej umykały w pędzie codzienności. Wdzięczność staje się wówczas nie tylko emocją, ale postawą życiową, sposobem bycia w świecie, który nadaje sens nawet temu, co nieuchronne. Oznacza to głębokie docenienie faktu istnienia, a nie tylko jego konkretnych manifestacji, co prowadzi do spokoju i akceptacji.
W świecie, który każe Ci być kimś, odważ się być sobą.
Radykalna samoakceptacja to zaproszenie do wewnętrznej wolności.
Zobacz, czym jest i jak wiele może Ci dać!