Żyć to znaczy okazywać wdzięczność za słoneczny blask i miłość, za ciepło i czułość, których jest tak wiele w ludziach i rzeczach.
Żyć to świadomie czerpać radość i okazywać wdzięczność za dobro, miłość, ciepło i czułość, które są w świecie i ludziach.
Filozoficzno-Psychologiczne Rozważania nad Cytatą Phila Bosmansa
Cytat Phila Bosmansa, „Żyć to znaczy okazywać wdzięczność za słoneczny blask i miłość, za ciepło i czułość, których jest tak wiele w ludziach i rzeczach”, jest głęboką refleksją nad istotą ludzkiej egzystencji, zakotwiczoną zarówno w filozofii egzystencjalnej, jak i psychologii pozytywnej. Proponuje on perspektywę, w której samo bycie żywym nie jest jedynie faktem biologicznym, lecz aktywnym procesem świadomego doceniania i reagowania na otaczającą nas rzeczywistość.
Z perspektywy psychologicznej, Bosmans wskazuje na kluczową rolę wdzięczności w kształtowaniu dobrostanu psychicznego. Praktykowanie wdzięczności, co potwierdzają liczne badania psychologiczne, koreluje z wyższym poziomem szczęścia, niższym poziomem depresji i lęku, a także z lepszymi relacjami interpersonalnymi. Wdzięczność działa tutaj jako mechanizm poznawczy, który kieruje naszą uwagę na pozytywne aspekty życia, nawet te pozornie błahe, jak „słoneczny blask”. Jest to swego rodzaju przeformułowanie poznawcze, które pozwala nam dostrzegać obfitość dobra, która często umyka w zgiełku codziennych trosk. Akcentowanie „miłości, ciepła i czułości” odnosi się do fundamentalnych potrzeb psychospołecznych człowieka. Te elementy są nie tylko źródłem poczucia bezpieczeństwa i przynależności, ale również katalizatorami rozwoju osobistego i empatii.
Filozoficznie, cytat ten niesie ze sobą echa fenomenologii i personalizmu. Namawia nas do aktywnego doświadczania świata i ludzi, do świadomego zauważania i celebrowania tych aspektów, które często traktujemy jako oczywiste lub marginalne. Bosmans nie mówi o pasywnym przyjmowaniu, lecz o aktywnym „okazywaniu wdzięczności”, co sugeruje świadomą postawę i działanie. To nie tylko odczuwanie, ale i wyrażanie tej wdzięczności, co z kolei wzmacnia więzi międzyludzkie i tworzy pozytywny obieg emocji. Idea, że „tak wiele [jest] w ludziach i rzeczach”, podkreśla inherentne dobro, które tkwi w świecie i w każdym z nas, niezależnie od okoliczności. Jest to afirmacja życia i zaproszenie do celebracji jego bogactwa, nawet w obliczu trudności. Oznacza to, że prawdziwe życie nie polega na akumulacji, lecz na świadomym doświadczaniu i docenianiu tego, co już mamy i co nas otacza, zarówno materialnie, jak i emocjonalnie.