W sytuacji, w której poczucie bezpieczeństwa wyraźnie się chwieje, każdy z nas – mniej lub bardziej świadomie – staje przed pewnym wyborem. Można powiedzieć, że są dwie zasadnicze drogi reagowania na kryzys, który dziś przeżywamy jako jednostki i jako cywilizacja. Każda z nich prowadzi do zupełnie innych konsekwencji.

Strach i lęk rzadko objawiają się dziś w sposób spektakularny. Zazwyczaj nie wyglądają jak atak paniki ani wyraźny kryzys. Znacznie częściej działają subtelnie, wpływając na codzienne decyzje i wybory, które z czasem zaczynają porządkować całe życie.

Lęk nie jest komunikatem o tym, że coś z nami jest nie tak. Jest informacją, że organizm znalazł się w stanie, z którym trudno mu sobie poradzić. Dopiero kiedy Kiedy zaczynamy słuchać tego sygnału i traktować lęk jako informację, zamiast z nim walczyć, pojawia się przestrzeń na realną zmianę.

W kulturze, która czci młodość i szybkość, starość często opisywana jest jak porażka – koniec, który należy odwlec lub ukryć. A przecież w naturalnym planie ludzkiego życia późniejsze lata nie są karą ani końcem. To czas, który pojawia się, by przestać biec, udowadniać światu, dopasowywać się do stereotypów i oczekiwań.

W świecie, który obsesyjnie czci młodość, a starość traktuje jak porażkę, zaakceptowanie starzejącego się ciała staje się jednym z najtrudniejszych zadań współczesnego człowieka. Wojciech Eichelberger pisał, że „starość to zjawisko społeczne, indukowane przez obyczaje i sposoby myślenia” –  i rzeczywiście, to nie ciało samo w sobie nas boli, lecz narracja, którą wokół niego zbudowaliśmy.

Wielu ludzi trafia na terapię z wiarą, że ktoś w końcu uporządkuje ich życie. A jednak, jak mówi Wojciech Eichelberger, prawdziwa zmiana zaczyna się dopiero wtedy, gdy zrozumiemy, że nikt nie zrobi jej za nas. Rozmawiamy także o depresji. Pytamy o granicę między psychoterapią a psychiatrią, o nieskuteczne terapie, ustawienia systemowe i przyczyny tego, że niektórzy ludzie latami tkwią w roli ofiary.

W rozmowie z Wojciechem Eichelbergerem szukamy odpowiedzi na pytania o to, dlaczego tak gwałtownie rośnie zapotrzebowanie na pomoc psychologiczną, jak odróżnić terapię od coachingu i dlaczego relacja terapeutyczna bywa ważniejsza niż stosowana metoda.

Wojciech Eichelberger o tym, jak matczyne wzorce wpływają na dorosłe związki synów, jak działa dziedziczenie ról i co mogą zrobić kobiety w relacjach z mężczyznami z trudnym dzieciństwem.

Co dzieje się z chłopcami, którzy dorastają bez ojców? Jak wygląda ich relacja z matką i dlaczego często staje się ona zbyt bliska, zbyt silna, zbyt obciążająca? I jakie zjawiska stoją za opiniami o postępującym kryzysie męskości? Wojciech Eichelberger wyjaśnia mechanizmy i wzorce, o których rzadko głośno się mówi.

Kłopot z emocjami nie bierze się z ich istnienia, lecz stąd, że w zależności od cech otoczenia rodzinnego, w jakim się urodziliśmy i dojrzewaliśmy, niektóre z tych emocji i zachowań mogą być trudne do zaakceptowania przez najbliższych, ważnych dla nas ludzi.