Różnica między dobrym, a złym pisarzem polega na tym, że zły pisze, co wie, a dobry wie, co pisze.
Zły pisarz relacjonuje wiedzę; dobry – świadomie kreuje znaczenie i wpływ, rozumiejąc sens każdego słowa.
Głębokie wyjaśnienie cytatu Bolesława Prusa z perspektywy psychologicznej i filozoficznej
Cytat Bolesława Prusa: „Różnica między dobrym, a złym pisarzem polega na tym, że zły pisze, co wie, a dobry wie, co pisze”, w istocie dotyka sedna procesu twórczego, komunikacji i intencji, oferując głęboką perspektywę na naturę świadomości i podświadomości w akcie pisania.
Zacznijmy od „złego pisarza, który pisze, co wie”. Psychologicznie, możemy to interpretować jako dominację poznania deklaratywnego. Taki pisarz opiera się na zgromadzonej wiedzy, faktach, doświadczeniach. Jego proces twórczy jest linearny, często powierzchowny, odtwórczy. Brakuje mu głębszego przetwarzania, refleksji nad znaczeniem, kontekstem i potencjalnym wpływem na odbiorcę. Jest to pisanie odruchowe, gdzie treść jest po prostu wylewaną informacją. Brak świadomego wyboru słów, struktury, tonu czy nawet celu przekazu. To pisanie nastawione na prezentację „ja wiem”, a nie „ja rozumiem i chcę przekazać”. Pisarz ten może być zafiksowany na własnym punkcie widzenia, niezdolny do empatii z czytelnikiem. Filozoficznie, można to łączyć z empiryzmem w jego najbardziej surowej formie – przekazywaniem obserwacji bez głębszej interpretacji czy twórczej syntezy.
W świecie, który każe Ci być kimś, odważ się być sobą.
Radykalna samoakceptacja to zaproszenie do wewnętrznej wolności.
Zobacz, czym jest i jak wiele może Ci dać!
Z drugiej strony, „dobry pisarz wie, co pisze”. Ta fraza sugeruje znacznie bardziej złożony proces. „Wiedzenie” w tym kontekście to nie tylko posiadanie informacji (poznanie deklaratywne), ale przede wszystkim głębokie rozumienie, świadomość intencji, celowości i konsekwencji każdego wypowiedzianego słowa. To metakognicja w akcji – zdolność do myślenia o własnym myśleniu, o własnym procesie pisania. Dobry pisarz ma świadomość odbiorcy, kontekstu, zamierzonego efektu emocjonalnego i intelektualnego. Wie, dlaczego używa danego słowa, dlaczego konstruuje zdania w konkretny sposób, jaką reakcję chce wywołać. Jego proces twórczy jest nielinearny, iteracyjny, pełen rewizji i głębokiej autorefleksji. To akt świadomego kreowania, gdzie wybór formy i treści jest ściśle powiązany z zamierzonym przekazem i jego percepcją. Filozoficznie, „dobry pisarz” reprezentuje hermeneutykę – sztukę interpretacji i rozumienia, oraz fenomenologię – zjawisko świadomości w interakcji z językiem. To pisanie jest aktem głębokiego zanurzenia się w materię, świadomością jej potencjału i odpowiedzialności za jej formę.