Artysta tworzy obraz czyli fikcję i ten, kto rozkoszuje się sztuką, kieruje swój wzrok na punkt, który mu wskazał artysta, patrzy przez okienko, które mu artysta otworzył i w sobie ten obraz odtwarza.
Artysta tworzy subiektywną fikcję-dzieło. Odbiorca, wskazany przez artystę, aktywnie i twórczo odtwarza tę fikcję w sobie.
Cytat Benedetto Crocego, wyBitnego włoskiego filozofa i krytyka sztuki, otwiera fascynującą perspektywę na relację pomiędzy twórcą, dziełem a odbiorcą, ukazując ją jako złożony proces psychologiczno-filozoficzny. Kroce, reprezentujący nurt idealizmu estetycznego, postrzega sztukę jako formę intuicji, a akt twórczy jako ekspresję wewnętrznej, subiektywnej rzeczywistości artysty. Obraz, czyli dzieło sztuki, nie jest w jego ujęciu mechanicznym odwzorowaniem świata zewnętrznego, lecz raczej materializacją wewnętrznych stanów, uczuć i idei twórcy. To „fikcja”, bo nie aspiruje do bycia obiektywną prawdą, lecz przedstawia subiektywną percepcję i interpretację rzeczywistości. Artysta nie tyle kopiuje świat, ile go na nowo tworzy, nadając mu nowy sens i formę, będącą odzwierciedleniem jego wewnętrznego „ja”.
W świecie, który każe Ci być kimś, odważ się być sobą.
Radykalna samoakceptacja to zaproszenie do wewnętrznej wolności.
Zobacz, czym jest i jak wiele może Ci dać!
Kluczowe znaczenie dla zrozumienia cytatu ma rola odbiorcy. „Kieruje swój wzrok na punkt, który mu wskazał artysta, patrzy przez okienko, które mu artysta otworzył” – to metaforyczne sformułowanie doskonale oddaje mechanizm empatii i projekcji w odbiorze sztuki. Odbiorca nie jest jedynie biernym obserwatorem; jest zaproszony do aktywnego uczestnictwa w procesie twórczym. Artysta, poprzez swoje dzieło, stwarza dla odbiorcy swoiste ramy percepcyjne, wskazując mu kierunek interpretacji, sugerując sposób patrzenia i odczuwania. To „okienko” nie jest jednak dogmatyczną instrukcją, lecz raczej punktem wyjścia, katalizatorem dla wewnętrznych procesów. Odbiorca, „w sobie ten obraz odtwarza”, co oznacza, że autentyczne przeżycie artystyczne nie polega na mechanicznym przyswajaniu treści, lecz na aktywnym przetworzeniu i reinterpretacji dzieła w kontekście własnych doświadczeń, emocji i wspomnień. Jest to proces twórczy wtórny, w którym dzieło sztuki staje się impulsem do budowania w sobie nowej, osobistej rzeczywistości estetycznej. Psychologicznie, to podkreśla siłę sztuki w budowaniu wspólnych, choć subiektywnie zindywidualizowanych, przestrzeni mentalnych i emocjonalnych między twórcą a odbiorcą, operując na poziomie nie tyle logicznym, co intuicyjnym i afektywnym.