Artysta, który przejmuje się sądem potomnych, nie może być wolny.
Obawa przed osądem potomnych krępuje twórcę, pozbawiając go wolności autentycznej ekspresji i spontaniczności.
Filozoficzno-Psychologiczna Analiza słów Picassa
Słowa Picassa uderzają w samo serce artystycznej twórczości i ludzkiej psychiki. Kiedy artysta – a przez rozszerzenie, każdy twórca czy jednostka dążąca do autentyczności – zaczyna kierować się obawą przed osądem przyszłości, ulega potężnemu mechanizmowi psychologicznemu zwanemu antycypacją oceny. To mentalny przymus konformizmu, który nieświadomie (lub świadomie) zniekształca twórczą ekspresję.
Z perspektywy psychologii humanistycznej, wolność jest nierozerwalnie związana z autentycznością i samoaktualizacją. Artysta, który kalkuluje, jak jego dzieło zostanie odebrane za sto lat, nie tworzy już z wewnętrznej potrzeby, z głębi swojej istoty, lecz z zewnętrznego nakazu. Jego twórczość staje się strategią, próbą zadowolenia przyszłych pokoleń, co prowadzi do utraty spontaniczności i oryginalności. Jest to swoiste zaprzeczenie wolności artystycznej, która powinna być swobodnym przepływem wewnętrznych impulsów, lęków, radości i refleksji.
W świecie, który każe Ci być kimś, odważ się być sobą.
Radykalna samoakceptacja to zaproszenie do wewnętrznej wolności.
Zobacz, czym jest i jak wiele może Ci dać!
Filozoficznie, cytat dotyka dylematu między egzystencją dla siebie (Dasein) a egzystencją dla innych. Artysta prawdziwie wolny „jest dla siebie” – tworzy z wewnętrznej konieczności, z pasji, z pragnienia wyrażenia tego, co niewyrażalne. Kiedy jednak troszczy się o sąd potomnych, staje się „dla innych”, jego twórczość jest zdeterminowana zewnętrznymi oczekiwaniami, nawet jeśli są to oczekiwania wyimaginowane. To prowadzi do paraliżu, ponieważ potrzeba akceptacji staje się ważniejsza niż sama sztuka. Picasso poprzez ten cytat podpowiada, że prawdziwa wartość sztuki leży w jej teraz, w akcie twórczym wolnym od kajdan przyszłej oceny i echa krytyki, co pozwala na pełne wyrażenie unikalnego „ja” artysty.