Organizm ludzki zdaje się być bardziej do cierpienia, niż do rozkoszy urobiony. Rozkosze osłabiają, a cierpienia hartują i mnożą siły człowieka.
Cierpienie hartuje, wzmacnia psychikę i mnoży siły; rozkosze, w nadmiarze, mogą prowadzić do osłabienia i stagnacji.
Cytat Józefa Ignacego Kraszewskiego głęboko rezonuje z fundamentalnymi aspektami ludzkiej egzystencji i psychiki, dotykając zarówno perspektywy egzystencjalnej, jak i ewolucyjnej. Stwierdzenie, że „Organizm ludzki zdaje się być bardziej do cierpienia, niż do rozkoszy urobiony”, odzwierciedla pesymistyczną, a zarazem realistyczną obserwację natury ludzkiej. Z psychologicznego punktu widzenia, możemy to interpretować przez pryzmat teorii dwuczynnikowej Herzberga, czy też szerzej, przez pryzmat dążenia do unikania bólu jako silniejszego motywatora niż dążenie do przyjemności. Freudowskie koncepcje konfliktu wewnętrznego i nieustannego zmagania się z popędami i ograniczeniami również wpisują się w tę narrację. Ludzki umysł, w swojej istocie, wydaje się być skonstruowany tak, aby identyfikować zagrożenia i unikać ich, co często wiąże się z doświadczeniem dyskomfortu i cierpienia.
Odzyskaj wewnętrzny spokój i pewność siebie.
Zbuduj trwałe poczucie własnej wartości.
Druga część cytatu – „Rozkosze osłabiają, a cierpienia hartują i mnożą siły człowieka” – rzuca światło na paradoksalną naturę cierpienia jako katalizatora wzrostu. Z perspektywy psychologii pozytywnej, to właśnie przezwyciężanie trudności, radzenie sobie z przeciwnościami losu (resilience), i adaptacja do stresu prowadzą do wzrostu posttraumatycznego. Rozkosz, rozumiana jako brak wyzwań i nadmierna wygoda, może rzeczywiście prowadzić do apatii, braku motywacji i osłabienia zdolności adaptacyjnych. Człowiek, który nie doświadczył cierpienia, może być psychologicznie kruchy, nieprzygotowany na konfrontację z nieuniknionymi trudnościami życia. Z kolei człowiek zahartowany przez cierpienie, zyskuje wewnętrzną siłę, mądrość i zdolność do empatii. Metafora „hartowania” jest tu kluczowa – tak jak metal staje się mocniejszy pod wpływem obróbki termicznej, tak psychika ludzka ewoluuje i umacnia się w obliczu bólu i dyskomfortu. To cierpienie zmusza nas do refleksji, do poszukiwania nowych rozwiązań, do przewartościowania dotychczasowych przekonań i w konsekwencji – do dojrzewania.
W świecie, który każe Ci być kimś, odważ się być sobą.
Radykalna samoakceptacja to zaproszenie do wewnętrznej wolności.
Zobacz, czym jest i jak wiele może Ci dać!