Nie wiem, jaki jestem naprawdę, ale cierpię, gdy mnie deformują, (...) wbrew wszystkiemu ja chcę być sobą.
Obrona autentyczności wobec zewnętrznych „form”, cierpienie z powodu deformacji, świadome dążenie do bycia „sobą” pomimo niepewności Ja.
Nie wiem, jaki jestem naprawdę, ale cierpię, gdy mnie deformują, (...) wbrew wszystkiemu ja chcę być sobą.
– Witold Gombrowicz
Ten fragment Gombrowicza uderza w samo serce ludzkiej kondycji, stawiając pytania o tożsamość, autentyczność i relację jednostki ze światem zewnętrznym. Z perspektywy psychologii humanistycznej, a zwłaszcza egzystencjalnej, jest to głębokie wyrażenie wewnętrznego konfliktu, jaki przeżywa podmiot w obliczu nacisków społecznych i kulturowych.
„Nie wiem, jaki jestem naprawdę” to deklaracja fundamentalnej niepewności co do własnego Ja, typowej dla myśli Gombrowiczowskiej, w której forma narzucana jest przez otoczenie, a autentyczne „ja” pozostaje nieuchwytne, a nawet płynne. To odzwierciedla lęk przed definiowaniem, przed zamknięciem w sztywnych kategoriach, które mogą spłaszczać i umniejszać bogactwo wewnętrznego świata.
Ranisz siebie, bo chronisz
wewnętrzne dziecko?
To ta odrzucona część Ciebie, która wciąż czeka na poczucie bezpieczeństwa, uznanie i miłość. I tylko Ty możesz ją nimi obdarzyć🤍
„Cierpię, gdy mnie deformują” – to zdanie mówi o psychologicznym bólu wynikającym z procesów uprzedmiotowienia i stygmatyzacji. Deformacja to nie tylko zmiana fizyczna, ale przede wszystkim moralna i psychologiczna; to narzucenie roli, oczekiwań, etykiet, które nie odpowiadają wewnętrznemu poczuciu własnej osoby. Cierpienie sygnalizuje tu obronę Ja przed rozpadem, przed utratą integralności. Jest to sygnał alarmowy, że granice Ja są naruszane, a podmiot jest spychany do roli, której nie akceptuje.
„Wbrew wszystkiemu ja chcę być sobą” – jest to manifest woli, oporu i dążenia do autentyczności. Pomimo cierpienia, pomimo zewnętrznych nacisków, Gombrowiczowski bohater deklaruje pragnienie bycia wiernym swojemu wewnętrznemu doświadczeniu. To dążenie do samorealizacji, do bycia w zgodzie ze swoim prawdziwym Ja, nawet jeśli to Ja jest nieokreślone i wciąż poszukiwane. Jest to kluczowe dla psychologicznego dobrostanu, ponieważ ciągła walka o autentyczność, nawet w obliczu trudności, jest oznaką zdrowego ego i pragnienia życia w zgodzie z własnymi wartościami i poczuciem sensu. Cytat ten doskonale oddaje paradoks ludzkiej egzystencji: z jednej strony poszukiwanie tożsamości, z drugiej zaś obrona przed jej narzuceniem, w ciągłym dążeniu do samostanowienia i wolności wewnętrznej.
W świecie, który każe Ci być kimś, odważ się być sobą.
Radykalna samoakceptacja to zaproszenie do wewnętrznej wolności.
Zobacz, czym jest i jak wiele może Ci dać!