Być człowiekiem, to czuć, kładąc swoją cegłę, że bierze się udział w budowaniu świata.
Być człowiekiem to czuć, że nasze działanie, niczym cegła, współtworzy sensowny i wspólny świat, dając poczucie celu i przynależności.
Cytat Antoine'a de Saint-Exupéry'ego, „Być człowiekiem, to czuć, kładąc swoją cegłę, że bierze się udział w budowaniu świata”, to głęboka introspekcja w naturę ludzkiej egzystencji, wolna od sztucznych podziałów na sferę filozoficzną i psychologiczną, ponieważ te perspektywy naturalnie przeplatają się w jego sentencji. U jej sedna leży idea sensu życia, który nie jest dany z góry, ale jest aktywnie konstruowany przez jednostkę.
Z psychologicznego punktu widzenia, kluczowe jest tutaj słowo „czuć”. Odnosi się ono do subiektywnego doświadczenia i potrzeby znaczenia, stanowiącej jeden z fundamentalnych motywatorów ludzkiego działania. Człowiek szuka nie tylko przetrwania, ale i transcendencji, poczucia, że jego istnienie ma większy cel. Kładzenie „swojej cegły” to metafora konkretnych działań, wysiłków, talentów i wkładu jednostki. Niezależnie od tego, czy jest to praca, relacje, twórczość czy nawet codzienne, drobne gesty życzliwości – każde z nich może być tą cegłą.
Poczucie „uczestnictwa w budowaniu świata” odnosi się do potrzeby afiliacji i przynależności do czegoś większego niż my sami. To echo psychologicznej teorii self-transcendencji, gdzie jednostka odnajduje sens i spełnienie w służbie innym, w tworzeniu dziedzictwa, które przekracza jej indywidualne życie. W tym kontekście, poczucie bycia częścią „budowy świata” niekoniecznie oznacza budowanie monumentalnych konstrukcji czy historycznych osiągnięć. Może to być równie dobrze budowanie lepszej rodziny, bardziej sprawiedliwego środowiska pracy, czy wspierającej społeczności. Istotą jest poczucie wpływu i wagi własnego wkładu, nawet jeśli jest on mały w skali globalnej.
Ranisz siebie, bo chronisz
wewnętrzne dziecko?
To ta odrzucona część Ciebie, która wciąż czeka na poczucie bezpieczeństwa, uznanie i miłość. I tylko Ty możesz ją nimi obdarzyć🤍
Filozoficznie, cytat ten dotyka egzystencjalnej kwestii odpowiedzialności za kształt świata. Nie jesteśmy biernymi obserwatorami, ale aktywnymi współtwórcami rzeczywistości. Każda „cegła” jest wyborem, decyzją, działaniem, które ma swoje konsekwencje i w jakiś sposób wpływa na ogólny kształt „budowli”. Brak poczucia tej partycypacji może prowadzić do alienacji, anomii i egzystencjalnej pustki, poczucia bezsensu i obojętności. Bycie człowiekiem to zatem nie tylko biologiczne istnienie, ale także moralne i psychiczne zaangażowanie w proces tworzenia wspólnego dobra.
W gruncie rzeczy, Exupéry wskazuje, że prawdziwe człowieczeństwo rozkwita wtedy, gdy jednostka łączy swoje indywidualne dążenia z poczuciem odpowiedzialności i przynależności do większej całości, odnajdując sens w akcie współtworzenia.
W świecie, który każe Ci być kimś, odważ się być sobą.
Radykalna samoakceptacja to zaproszenie do wewnętrznej wolności.
Zobacz, czym jest i jak wiele może Ci dać!