Człowiek to dziwne stworzenie: kiedy zdarzy się jakaś klęska żywiołowa, to niemal życzy sobie, żeby była straszliwa. Wielki pożar albo wielka powódź człowieka bawi: powiedziałbym, ma on uczucie, że warto było żyć.
Człowiek szuka intensywnych doznań, by przełamać monotonię i odnaleźć sens istnienia, nawet w obliczu katastrofy.
W tych mocnych słowach Karel Čapek dotyka złożonych i często paradoksalnych aspektów ludzkiej psychiki i naszego miejsca w świecie. Cytat ten, choć na pierwszy rzut oka zdaje się opisywać makabryczne dążenie do katastrofy, w rzeczywistości odsłania głęboko zakorzenione mechanizmy radzenia sobie z egzystencjalną pustką oraz poszukiwania sensu i znaczenia.
Z psychologicznego punktu widzenia, ludzkie dążenie do „wielkości” wydarzeń, nawet tych destrukcyjnych, można interpretować jako próbę przerwania monotonii i przewidywalności życia codziennego. W obliczu rutyny, braku wyzwań czy poczucia znużenia, ekstremalne wydarzenia, takie jak wielkie pożary czy powodzie, stają się nagłym, intensywnym bodźcem. Mogą one wywoływać silne emocje – strach, przerażenie, ale także poczucie wspólnoty, heroizmu, a nawet swoistą euforię wynikającą z przekroczenia granicy komfortu. Ta intensywność przeżyć bywa mylona z poczuciem spełnienia czy głębszego sensu.
Ranisz siebie, bo chronisz
wewnętrzne dziecko?
To ta odrzucona część Ciebie, która wciąż czeka na poczucie bezpieczeństwa, uznanie i miłość. I tylko Ty możesz ją nimi obdarzyć🤍
Filozoficznie, cytat ten odsyła nas do klasycznych problemów egzystencjalizmu. Stawia pytanie o sens życia w obliczu jego nietrwałości i przypadkowości. W obliczu potężnej, obiektywnej siły natury, która niszczy ludzkie konstrukcje i plany, człowiek może doświadczyć chwilowego wyzwolenia od drobnych trosk i zmartwień. Wtedy to podstawowe instynkty, walka o przetrwanie, pomoc innym, stają się priorytetami, dając poczucie autentyczności i bycia „tu i teraz”. Klęska żywiołowa, paradoksalnie, może ujawnić fundamentalne wartości – wartość życia, zdrowia, bliskości, co wcześniej, w normalnym biegu wydarzeń, mogło być niedoceniane.
Čapka można interpretować nie jako pochwałę zniszczenia, ale jako krytyczne spojrzenie na pustkę współczesnego życia, która zmusza ludzi do poszukiwania dramatycznych wydarzeń, by poczuć, że „warto było żyć”. Jest to komentarz do ludzkiej potrzeby znaczenia i transcendencji, która w obliczu braku innych, konstruktywnych źródeł, potrafi znaleźć dziwną satysfakcję nawet w obliczu destrukcji. To smutna refleksja nad kondycją człowieka, który w obliczu chaosu odnajduje sens, którego brakuje mu w uporządkowanej rzeczywistości.
W świecie, który każe Ci być kimś, odważ się być sobą.
Radykalna samoakceptacja to zaproszenie do wewnętrznej wolności.
Zobacz, czym jest i jak wiele może Ci dać!