Filozofia nasza strąca zasłonę z urojonych lęków piekła, które życiu odjęły radość, pogodę i słodycz
Filozofia Bruna uwalnia od irracjonalnych lęków piekła, przywracając radość i sens życiu poprzez racjonalne kwestionowanie dogmatów i samopoznanie.
Krytyka Dogmatu a Wyzwolenie Umysłu – Giordano Bruno i Psychologia Człowieka
Cytat Giordano Bruno, brzmiący: „Filozofia nasza strąca zasłonę z urojonych lęków piekła, które życiu odjęły radość, pogodę i słodycz”, jest niezwykle bogatym oknem na psychikę człowieka i rolę, jaką filozofia, w jego rozumieniu, odgrywa w procesie oświecenia i wyzwolenia. Bruno, jako myśliciel renesansowy, żyjący w czasach dominacji dogmatów religijnych, wyraża tu głębokie przekonanie o destrukcyjnym wpływie irracjonalnego strachu na ludzką egzystencję. Lęki przed piekiełm, karą wieczną, potępieniem, odgrywały w jego epoce, i w pewnym stopniu do dziś, rolę potężnego czynnika regulacji społecznej i moralnej. Z psychologicznego punktu widzenia, te „urojone lęki” można interpretować jako potężne mechanizmy obronne i adaptacyjne, które, choć miały służyć utrzymaniu porządku, w rzeczywistości prowadziły do paraliżującego zakorzenienia lęku w strukturze osobowości. Człowiek, nieustannie żyjący w cieniu groźby wiecznego cierpienia, doświadczał trwałego stanu dysforii (niepokoju, smutku), niemożności pełnego doświadczania teraźniejszości i blokady w dążeniu do indywidualnego szczęścia. To, co Bruno określa mianem „radości, pogody i słodyczy życia” jest esencją eudaimonii – poczucia spełnienia, harmonii i autentycznej radości, która wynika z wolności od wewnętrznych i zewnętrznych opresji. Lęk przed piekłem, jako konstrukt społeczno-kulturowy, stawał się formą wewnętrznej cenzury, hamującą naturalne dążenie do poznania, eksploracji i rozwoju. Utrata „radości, pogody i słodyczy” to nic innego jak utrata psychologicznego dobrostanu, zdolności do odczuwania pozytywnych emocji i budowania sensu życia na własnych warunkach. Bruno podkreśla, że to właśnie filozofia, w swoim najbardziej radykalnym i dociekliwym sensie, ma moc zerwania tej zasłony. Filozofia nie jest tu jedynie akademickim ćwiczeniem intelektualnym, lecz praktyką egzystencjalną – aktem odważnego kwestionowania narzuconych prawd, poszukiwania racjonalności i samopoznania. Dla Bruna, filozofia to narzędzie, które pozwala człowiekowi zdekonstruować urojenia, czyli irracjonalne przekonania, które nie mają oparcia w empirii ani w logicznym rozumowaniu. W psychoterapii, podobne procesy zachodzą, gdy pacjent uczy się rozpoznawać i kwestionować swoje irracjonalne myśli i schematy poznawcze, które prowadzą do lęku, depresji czy innych zaburzeń. Filozofia Bruna ma więc wymiar terapeutyczny – uwalnia jednostkę od psychologicznego ciężaru strachu, otwierając drogę do autentycznego, pełnego i radosnego życia. To wyzwolenie jest aktem samostanowienia, odzyskania kontroli nad własnym umysłem i emocjami, a co za tym idzie, odzyskania pełni życia. Brzmi to jak apel o przyjęcie postawy konstruktywnego sceptycyzmu i racjonalnego myślenia jako fundamentu zdrowia psychicznego.
Ranisz siebie, bo chronisz
wewnętrzne dziecko?
To ta odrzucona część Ciebie, która wciąż czeka na poczucie bezpieczeństwa, uznanie i miłość. I tylko Ty możesz ją nimi obdarzyć🤍