Niejedną kobietę uratowała przed samobójstwem myśl, że po uduszeniu, otruciu lub utonięciu mogłaby wyglądać brzydko.
Obawa przed brzytkim wyglądem po samobójstwie demonstruje potęgę wizerunku i instynktu, nawet w obliczu śmierci.
Paradoks estetyki a instynkt samozachowawczy: Głębia myśli Zdzisława Kałędkiewicza
Cytat Zdzisława Kałędkiewicza, choć na pierwszy rzut oka może wydawać się cyniczny lub powierzchowny, odsłania głębokie warstwy ludzkiej psychiki i filozofii bytu. Dotyka on sedna ludzkiego doświadczenia, gdzie pragnienia i obawy, często nieświadome, decydują o fundamentalnych wyborach, nawet tych dotyczących życia i śmierci. Próba samobójcza jest aktem ostatecznym, świadomą rezygnacją z istnienia. Jednakże, jak sugeruje Kałędkiewicz, nawet w obliczu takiej desperacji, pewne mechanizmy psychiczne pozostają aktywne, często wbrew logice i racjonalności.
Z psychologicznego punktu widzenia, kluczowe jest tu zderzenie dwóch potężnych sił: przytłaczającego cierpienia i pragnienia zakończenia życia z głęboko zakorzenionym instynktem samozachowawczym, który w tym kontekście przyjmuje formę troski o obraz własny, nawet po śmierci. Myśl o „brzydkim wyglądzie” po samobójstwie, choć pozornie trywialna w obliczu śmierci, wskazuje na niezłomną więź człowieka ze swoim ciałem, jego wizerunkiem i tym, jak postrzegany jest przez innych, nawet po zgonie. Jest to przejaw tego, że nawet w akcie autoadestrukcji, nasza podświadomość dąży do utrzymania pewnej formy kontroli, godności lub przynajmniej uniknięcia post mortem stygmatyzacji.
Czy wiesz, że relacje z matką są kanwą
dla wszystkich innych relacji, jakie nawiązujesz w życiu?
Poznaj mechanizmy, które kształtują Cię od dzieciństwa.
Odzyskaj władzę nad sobą i stwórz przestrzeń dla nowych relacji – z matką, córką, światem i samą sobą 🤍
Filozoficznie, cytat ten porusza kwestię absurdu i paradoksu ludzkiej egzystencji. Jak to możliwe, że w obliczu ostatecznej rezygnacji z życia, tak potężną motywacją do jego podtrzymania może być obawa o wygląd? To sugeruje, że nasza tożsamość jest nierozerwalnie związana nie tylko z wewnętrznym doświadczeniem, ale także z zewnętrzną prezentacją i percepcją. Może to również wskazywać na rolę społecznych konstrukcji kobiecości i presji estetycznych, które, jak widać, mogą przenikać nawet najbardziej intymne i ostateczne decyzje. W tym sensie, cytat Kałędkiewicza jest zarówno komentarzem do indywidualnej psychiki, jak i krytyką społeczeństwa, które tak silnie internalizuje „piękno” jako wartość, że staje się ono determinantem nawet w obliczu śmierci.