Najpewniejsza droga miłości to jest krzyż. To jest sprawdzian miłości. W każdej innej formie zawsze jest miejsce na miłość własną.
Prawdziwa miłość objawia się przez poświęcenie i cierpienie (krzyż), ujawniając się w ofiarowaniu siebie, a nie w samolubnym zaspokajaniu własnych potrzeb.
Głębia Miłości w Cieniu Krzyża: Filozoficzno-Psychologiczne Rozważania nad Słowami Teresy Strzembosz
Słowa Teresy Strzembosz, że „Najpewniejsza droga miłości to jest krzyż. To jest sprawdzian miłości. W każdej innej formie zawsze jest miejsce na miłość własną.”, dotykają fundamentalnego pytania o istotę miłości i jej najbardziej autentyczne formy. Z perspektywy filozoficzno-psychologicznej, możemy dostrzec w nich głęboką refleksję nad naturą ludzkiej psychiki i dynamiką relacji międzyludzkich.
Krzyż, w ujęciu symboli, od wieków kojarzony jest z poświęceniem, cierpieniem i wyrzeczeniem. Nie jest to jedynie symbol religijny; w psychologicznym wymiarze reprezentuje on sytuacje, w których stajemy w obliczu wyzwań wymagających od nas rezygnacji z naszych osobistych pragnień, komfortu czy nawet własnego ego. Myśl Strzembosz sugeruje, że prawdziwa miłość objawia się nie w łatwych i przyjemnych okolicznościach, lecz właśnie w tych trudnych momentach, gdy jesteśmy gotowi ponieść koszty dla dobra drugiego. Jest to zbieżne z psychoanalitycznym rozumieniem miłości agape, gdzie własne potrzeby są zawieszane na rzecz drugiego człowieka.
„Sprawdzian miłości” to kluczowe sformułowanie. Wskazuje, że miłość nie jest stałym, niezmiennym stanem, lecz dynamicznym procesem, który wymaga _aktywności_ i _decyzji_. Ta aktywność jest testowana w momentach, gdy „krzyż” się pojawia – czyli gdy relacja staje w obliczu trudności, kompromisów, bólu czy konieczności ofiary. W tych momentach, nasze prawdziwe intencje są demaskowane.
Czy wiesz, że relacje z matką są kanwą
dla wszystkich innych relacji, jakie nawiązujesz w życiu?
Poznaj mechanizmy, które kształtują Cię od dzieciństwa.
Odzyskaj władzę nad sobą i stwórz przestrzeń dla nowych relacji – z matką, córką, światem i samą sobą 🤍
Ostatnia część cytatu, „W każdej innej formie zawsze jest miejsce na miłość własną.”, uderza w esencję psychologicznego egocentryzmu. W hedonistycznym i narcystycznym społeczeństwie, gdzie dążenie do własnego szczęścia i zaspokojenia jest często priorytetem, miłość bywa instrumentalizowana. Kochamy, ponieważ ktoś sprawia nam przyjemność, spełnia nasze oczekiwania, zaspokaja nasze potrzeby emocjonalne, fizyczne czy społeczne. Taka „miłość” może być w istocie projekcją własnych pragnień na drugą osobę, a zatem ukrytą formą miłości własnej. W tej perspektywie, miłość okazana „bez krzyża” może być pozbawiona głębi i autentyczności, bardziej przypominając transakcję niż bezinteresowne oddanie.
Psychologicznie, cytat Strzembosz odwołuje się do koncepcji miłości jako procesu transcendencji – wyjścia poza własne ego i skupienie się na dobru drugiego. Jest to droga do głębszej empatii, altruizmu i dojrzalszych relacji. Krzyż staje się metaforą dla dezintegracji starego „ja” i narodzin nowego, bardziej zdolnego do prawdziwie bezinteresownej miłości.
Podsumowując, Teresa Strzembosz zaprasza nas do refleksji nad tym, czy nasza miłość jest jedynie odzwierciedleniem naszych własnych potrzeb, czy też prawdziwym oddaniem, które jest w stanie przetrwać próbę „krzyża” – czyli najtrudniejszych wyzwań życia.
W świecie, który każe Ci być kimś, odważ się być sobą.
Radykalna samoakceptacja to zaproszenie do wewnętrznej wolności.
Zobacz, czym jest i jak wiele może Ci dać!