Miłość jest wiecznym poszukiwaniem, dążeniem do pełnego zespolenia, w którym ustępują własne granice i łączą się ze sobą dwie żywe istoty, by dać życie nowej.
Miłość to wieczne dążenie do zespolenia, w którym zacierają się granice „ja”, tworząc nową jakość bycia.
Miłość jako Transcendentne Dążenie: Analiza Cytatu Kępińskiego
Cytat Antoniego Kępińskiego, wybitnego psychiatry i filozofa, dotyka esencji ludzkiego doświadczenia miłości, wykraczając poza potoczne rozumienie tego uczucia. Kępiński nie postrzega miłości jako statycznego stanu, lecz jako „wieczne poszukiwanie” – proces dynamiczny, nieustanne dążenie. To sugeruje, że miłość nie jest celem samym w sobie, lecz raczej ścieżką, podróżą, która nigdy się nie kończy, a jej wartość leży w samym procesie poszukiwania i dążenia.
Czy wiesz, że relacje z matką są kanwą
dla wszystkich innych relacji, jakie nawiązujesz w życiu?
Poznaj mechanizmy, które kształtują Cię od dzieciństwa.
Odzyskaj władzę nad sobą i stwórz przestrzeń dla nowych relacji – z matką, córką, światem i samą sobą 🤍
Dążenie do pełnego zespolenia: Przekraczanie granic Ja
Kluczowym elementem tej definicji jest „dążenie do pełnego zespolenia, w którym ustępują własne granice”. Z psychologicznego punktu widzenia, ludzka tożsamość konstytuowana jest przez zestaw granic – fizycznych, emocjonalnych, psychicznych i społecznych – które oddzielają jednostkę od świata zewnętrznego. W miłości, według Kępińskiego, granice te ulegają rozmyciu. Nie chodzi tu o utratę indywidualności, lecz o jej transformację. Jest to fenomen, w którym dwie odrębne subiektywności, dwa „ja”, dobrowolnie i świadomie otwierają się na siebie, redukując bariery, które zwykle chronią ich autonomię. To otwarcie tworzy przestrzeń dla empatii, wzajemnego zrozumienia i głębokiej intymności. Z perspektywy psychologii humanistycznej, takie zlanie się tożsamości może być postrzegane jako urzeczywistnienie potencjału człowieka do głębokiego połączenia i wspólnoty, wykraczającego poza egocentryzm.
Narodziny Nowej Istoty: Symboliczny Wymiar Miłości
Niezwykle sugestywna jest ostatnia część cytatu: „łączą się ze sobą dwie żywe istoty, by dać życie nowej”. Tu Kępiński wykracza poza dosłowne rozumienie prokreacji. To „nowe życie” niekoniecznie oznacza dziecko, choć oczywiście miłość biologicznie prowadzi do przedłużenia gatunku. W kontekście filozoficzno-psychologicznym, to „nowe życie” symbolizuje powstanie nowej jakości bycia – relacji, tożsamości pary, a nawet nowej, wspólnej perspektywy na świat. Jest to coś więcej niż suma dwóch indywidualnych istnienia; jest to emergentna właściwość, która powstaje z ich połączenia. Oznacza to, że miłość transformuje oba podmioty, tworząc dynamiczną całość, która posiada własną dynamikę, wartości i znaczenie. Z psychologicznego punktu widzenia, taka „nowa istota” może być rozumiana jako wspólna narracja, wspólne cele, a także nowy poziom świadomości, który powstaje w wyniku przenikania się dwóch światów wewnętrznych. To jest przestrzeń, w której wzajemne wpływy kształtują i wzbogacają osobowości partnerów, prowadząc do ich ewolucji i pełniejszego urzeczywistnienia. Miłość staje się więc procesem twórczym, generującym nie tylko byt fizyczny, ale i nową formę bytu psychicznego i społecznego.
W świecie, który każe Ci być kimś, odważ się być sobą.
Radykalna samoakceptacja to zaproszenie do wewnętrznej wolności.
Zobacz, czym jest i jak wiele może Ci dać!