Młodzi ludzie nie wiedzą, czego chcą, ale są absolutnie zdecydowani to osiągnąć.
Młodość to intensywne poszukiwanie tożsamości. Młodzi nie wiedzą, czego chcą, lecz ich ogromna energia koncentruje się na osiąganiu celów, aby odkryć sens i siebie.
Złożoność Młodości: Paradoks Rozwoju
Cytat Federico Felliniego – „Młodzi ludzie nie wiedzą, czego chcą, ale są absolutnie zdecydowani to osiągnąć” – kapitalnie ujmuje paradoks i dynamikę okresu rozwojowego, jakim jest młodość. Z perspektywy psychologii rozwojowej, jest to czas intensywnego poszukiwania tożsamości, eksperymentowania z rolami społecznymi i formowania autonomii. Młody człowiek znajduje się na styku dzieciństwa, z jego pewnością i poleganiem na cudzych wskazówkach, oraz dorosłości, która wymaga ugruntowanych wyborów i odpowiedzialności.
Fellini, jako wnikliwy obserwator ludzkiej natury, wskazuje na fundamentalną dla tego etapu ambivalencję. Z jednej strony, brak dojrzałej, skrystalizowanej wizji przyszłości jest naturalną konsekwencją niedokończonego procesu budowania „ja”. Tożsamość nie jest jeszcze w pełni zintegrowana; dominuje dyfuzja tożsamości, o której pisał Erik Erikson – stan, w którym jednostka nie podjęła jeszcze świadomych zobowiązań w kluczowych obszarach życia, takich jak kariera, wartości czy relacje. Młodzi często eksplorują różne ścieżki, testują granice, ale nie posiadają jeszcze wewnętrznego kompasu, który wskazywałby jednoznaczny cel. Ich pragnienia są płynne, często sprzeczne, a decyzje bywają impulsywne, odzwierciedlając niedojrzałość poznawczą i emocjonalną.
Czy wiesz, że relacje z matką są kanwą
dla wszystkich innych relacji, jakie nawiązujesz w życiu?
Poznaj mechanizmy, które kształtują Cię od dzieciństwa.
Odzyskaj władzę nad sobą i stwórz przestrzeń dla nowych relacji – z matką, córką, światem i samą sobą 🤍
Z drugiej strony, niezwykła determinacja i energia młodych ludzi do „osiągnięcia tego” – cokolwiek to „to” może być – wynika z głębokiego, ewolucyjnie ugruntowanego popędu do rozwoju i samorealizacji. To nieświadomy, ale potężny imperatyw do działania, do zaznaczenia swojej obecności w świecie, do zdobywania doświadczeń i testowania własnych możliwości. Ten imperatyw jest często wzmocniony przez silną potrzebę afiliacji i akceptacji ze strony grupy rówieśniczej, a także pragnienie odcięcia się od autorytetów dorosłych i udowodnienia swojej niezależności. Nawet jeśli cel jest mglisty, sam akt dążenia do niego staje się celem samym w sobie, napędzanym przez nadzieję na odkrycie swojej ścieżki i ostateczne znalezienie sensu.
Psychologicznie, ta faza jest kluczowa dla kształtowania się odporności, kreatywności i zdolności adaptacyjnych. Brak precyzyjnych celów, w połączeniu z ogromną motywacją, stwarza przestrzeń do autoeksploracji i nauki przez doświadczenie. Jest to czas, gdy porażki są mniej destrukcyjne, a sukcesy bardziej kształtujące, ponieważ każde zdarzenie jest inkubatorem dla przyszłej tożsamości. Filozoficznie, cytat Felliniego prowokuje do refleksji nad naturą wolnej woli i determinizmu – czy młodzi ludzie, nie znając swoich celów, są jedynie pionkami w rękach nieświadomych procesów rozwojowych, czy też ich determinacja jest wyrazem pierwotnej, choć jeszcze nieukierunkowanej, siły życiowej?