Jest owa przypowieść: kto z młodu nie wyszaleje, musi na starość.
Kto w młodości nie eksploruje siebie i świata, na starość może odczuwać żal i poszukiwać utraconej spontaniczności.
„Jest owa przypowieść: kto z młodu nie wyszaleje, musi na starość.” autorstwa Łukasza Górnickiego to zdanie, które na pierwszy rzut oka wydaje się proste, a jednak kryje w sobie głęboką psychologiczną i filozoficzną mądrość, dotykającą fundamentalnych aspektów ludzkiej egzystencji i rozwoju. Z perspektywy psychologii rozwojowej, cytat ten odnosi się do koncepcji zadań rozwojowych, czyli wyzwań i doświadczeń, które człowiek powinien podjąć na poszczególnych etapach życia.
Znaczenie i Kontekst
W kontekście młodości, „szalenie” niekoniecznie oznacza zachowania destrukcyjne czy nieodpowiedzialne w sensie negatywnym. Raczej odnosi się do eksploracji, poszukiwania tożsamości, testowania granic, podejmowania ryzyka (zarówno społecznego, jak i intelektualnego), a także do spontaniczności i otwartości na nowe doświadczenia. Młodość, zwłaszcza okres adolescencji i wczesnej dorosłości, jest czasem, w którym kształtuje się osobowość, wartości i poczucie własnej wartości. Brak tych doświadczeń, często podyktowany nadmierną ostrożnością, presją społeczną czy wewnętrznymi zahamowaniami, prowadzi do niedokończonych spraw i niezrealizowanych potrzeb psychologicznych.
Czy wiesz, że relacje z matką są kanwą
dla wszystkich innych relacji, jakie nawiązujesz w życiu?
Poznaj mechanizmy, które kształtują Cię od dzieciństwa.
Odzyskaj władzę nad sobą i stwórz przestrzeń dla nowych relacji – z matką, córką, światem i samą sobą 🤍
Znaczenie Psychologiczne
Z punktu widzenia psychologii głębi, Jungowskiej czy Freudy'stowskiej, brak „wyszafowania się” w młodości może prowadzić do kumulacji niezaspokojonych impulsów i pragnień, które w późniejszym życiu, często w okresie starości, znajdą ujście w nieprzewidzianych i często nieadekwatnych formach. Może to objawiać się jako regresja do młodzieńczych zachowań, nagłe podejmowanie ryzykownych decyzji, poczucie żalu, frustracji, a nawet depresji. Człowiek, który nie przeżył w pełni swojej młodości, może cierpieć na kryzys tożsamości, nie wiedząc, kim naprawdę jest poza rolami społecznymi, które musiał odgrywać. Cytat ten podkreśla znaczenie autentyczności i spójności wewnętrznej – jeśli wewnętrzny „młodziak” nie zostanie zintegrowany i doświadczony we właściwym czasie, będzie dążył do ujścia w nieodpowiednich momentach, zakłócając spokój i stabilność późniejszego życia. W ten sposób Górnicki przypomina nam o holistycznym charakterze ludzkiego rozwoju i konsekwencjach zaniedbywania którejkolwiek z jego faz.