Piękno jest nieśmiertelne, bo piękno jest tchnieniem duszy artysty, jego tęsknot i młodości, jego życiem w pochodzie przez ziemię ku czemuś, co jest wielkie: a to człowiek i prawda o nim.
Piękno jako wieczne tchnienie duszy artysty, ujawniające jego tęsknoty, młodość i dążenie do prawdy o człowieku.
Głębokie rozumienie piękna w perspektywie psychologii egzystencjalnej i humanistycznej
Cytat Jana Wiktora jest afirmacją transcendentnego wymiaru piękna, które wykracza poza subiektywną percepcję estetyczną, stając się manifestacją głębokich procesów psychicznych artysty i uniwersalnej prawdy o człowieku. W psychologii interpretujemy to jako odzwierciedlenie dążenia do samorealizacji i wyrażania wewnętrznego świata.
Czy wiesz, że relacje z matką są kanwą
dla wszystkich innych relacji, jakie nawiązujesz w życiu?
Poznaj mechanizmy, które kształtują Cię od dzieciństwa.
Odzyskaj władzę nad sobą i stwórz przestrzeń dla nowych relacji – z matką, córką, światem i samą sobą 🤍
Kiedy Wiktor mówi, że „piękno jest tchnieniem duszy artysty”, odnosi się do unikalnego, niepowtarzalnego śladu, jaki artysta pozostawia w swoim dziele. To nie jest tylko techniczna biegłość, ale wręcz nieświadomy odcisk jego psychiki, jego wartości, przekonań i osobistej historii. W sensie psychologicznym, dzieło staje się przedłużeniem samego siebie, narzędziem do eksploracji własnego wnętrza i komunikowania go światu.
Dalej, „jego tęsknot i młodości” wskazuje na psychologiczną genezę twórczości. Tęsknota to potężna siła motywacyjna, często związana z brakiem, pragnieniem czegoś nieosiągalnego lub utraconego. Twórczość artystyczna staje się wówczas mechanizmem radzenia sobie z tymi uczuciami, próbą ich materializacji i nadania im sensu. Młodość z kolei symbolizuje witalność, świeżość spojrzenia, idealizm oraz nieskrępowaną energię, które są kluczowe w procesie kreatywnym. To okres kształtowania się tożsamości, w którym jednostka intensywnie poszukuje sensu i miejsca w świecie.
„Jego życiem w pochodzie przez ziemię ku czemuś, co jest wielkie: a to człowiek i prawda o nim” – ta część cytatu odnosi się do egzystencjalnego wymiaru twórczości. Artysta nie tworzy w oderwaniu od rzeczywistości, ale zanurzony jest w podróży życia, która ma swój cel. Ten cel nie jest zewnętrzny, lecz wewnętrzny – poznanie siebie i zrozumienie uniwersalnych aspektów ludzkiej kondycji. Piękno staje się więc narzędziem do zgłębiania ludzkiej natury, jej złożoności, sprzeczności, ale i jej wzniosłości. Prawda o człowieku, o której wspomina Wiktor, to nie tylko prawda empiryczna, ale także ta filozoficzna, egzystencjalna, dotycząca sensu życia, cierpienia, miłości i śmierci. Dzieło sztuki, poprzez piękno, ma potencjał do odkrywania i komunikowania tych głębokich prawd, nierzadko w sposób bardziej dostępny i poruszający niż racjonalna argumentacja. W konsekwencji piękno staje się nieśmiertelne, ponieważ reprezentuje uniwersalne i ponadczasowe wartości, dążenia i prawdy, które rezonują z ludzką psychiką niezależnie od epoki czy kultury.
W świecie, który każe Ci być kimś, odważ się być sobą.
Radykalna samoakceptacja to zaproszenie do wewnętrznej wolności.
Zobacz, czym jest i jak wiele może Ci dać!