Piękno kosztuje, jest szalenie drogie, a złudne i zmienne. Nie ma większego marnotrawstwa ani też większej iluzji.
Piękno to kosztowna iluzja. Pogoń za nim marnuje zasoby psychiczne, dostarcza nietrwałej wartości i odciąga od głębszego sensu życia.
Filozoficzno-Psychologiczna Analiza Cytatu Ivo Andricia
Słowa Ivo Andricia — „Piękno kosztuje, jest szalenie drogie, a złudne i zmienne. Nie ma większego marnotrawstwa ani też większej iluzji.” — uderzają w samo serce ludzkiej psychiki i filozofii bytu. Ich głębia leży w dekonstrukcji powszechnego, często naiwnego, postrzegania piękna jako wartości absolutnej i niezmiennej, a co więcej, jako celu samoistnego. Andrić wskazuje na wewnętrzną sprzeczność tkwiącą w pogoni za pięknem, ujawniając jego iluzoryczny i ulotny charakter.
Z psychologicznego punktu widzenia, cytat Andricia odnosi się do kilku kluczowych mechanizmów. Po pierwsze, podkreśla koszty psychologiczne. Pogoń za pięknem, سواء fizycznym, estetycznym czy wizerunkowym, często prowadzi do chronicznego niezadowolenia, lęków, zaburzeń obrazu ciała, a nawet autoagresji. W społeczeństwie opartym na porównaniach i medialnych ideałach, dążenie do „ideału” staje się niekończącą się walką z własnymi niedoskonałościami, drenującą energię psychiczną i poczucie własnej wartości. Ten „koszt” to nie tylko pieniądze wydane na upiększanie, ale przede wszystkim utrata spokoju ducha i akceptacji siebie.
Po drugie, cytat dotyka problemu zmienności percepcyjnej i kulturowej piękna. To, co uchodzi za piękne w jednej epoce czy kulturze, może być odrzucone w innej. Piękno jest konstruktem społecznym, podlegającym modom i trendom, co sprawia, że jego „wartość” jest bezustannie renegocjowana. Zatem inwestowanie w coś tak niestabilnego może być postrzegane jako rodzaj marnotrawstwa, gdyż jego „termin przydatności” jest z góry ograniczony.
Czy wiesz, że relacje z matką są kanwą
dla wszystkich innych relacji, jakie nawiązujesz w życiu?
Poznaj mechanizmy, które kształtują Cię od dzieciństwa.
Odzyskaj władzę nad sobą i stwórz przestrzeń dla nowych relacji – z matką, córką, światem i samą sobą 🤍
Po trzecie, Andrić zwraca uwagę na iluzoryczność piękna. Często ulegamy złudzeniu, że piękno samo w sobie jest kluczem do szczęścia, akceptacji czy sukcesu. Jednak doświadczenie i badania psychologiczne pokazują, że choć atrakcyjność może otwierać pewne drzwi, głębokie i trwałe spełnienie płynie z autentycznych relacji, poczucia sensu, rozwoju osobistego i wewnętrznej harmonii, a nie z przemijającej powłoki. Koncentracja na zewnętrznym pięknie odciąga uwagę od zasobów wewnętrznych, które są fundamentem prawdziwej odporności psychicznej.
W ujęciu filozoficznym, cytat Andricia prowokuje do refleksji nad esencją bytu i wartościami, które naprawdę nadają życiu sens. Sugeruje, że pogoń za pięknem może być formą escapizmu, ucieczką od głębszych pytań o sens istnienia i ludzką kondycję. Wskazuje na transcendencję poza powierzchowność, w stronę wartości takich jak dobro, prawda, autentyczność, które choć mniej „widowiskowe”, są trwalsze i głębiej zakorzenione w ludzkim doświadczeniu. To apel o przewartościowanie priorytetów i poszukiwanie piękna w subtelniejszych formach, niezwiązanych z jego materialną czy wizerunkową odsłoną.
Podsumowując, Andrić nie neguje piękna jako takiego, lecz ostrzega przed jego fetyszyzacją i nieświadomą pogonią za nim, która może prowadzić do rozczarowania i poczucia zmarnowanego zasobu – czasu, energii i psychicznego dobrostanu. To przypomnienie, że prawdziwa wartość leży często poza tym, co widzialne i ewidentne.
W świecie, który każe Ci być kimś, odważ się być sobą.
Radykalna samoakceptacja to zaproszenie do wewnętrznej wolności.
Zobacz, czym jest i jak wiele może Ci dać!