Jeżeli kto kocha tylko piękno i czystość, to kocha zaledwie połowę istoty.
Kochanie tylko piękna i czystości to powierzchowna idealizacja, ignorująca złożoność i niedoskonałości, uniemożliwiająca pełną akceptację istoty.
Cytat Witolda Gombrowicza, „Jeżeli kto kocha tylko piękno i czystość, to kocha zaledwie połowę istoty”, dotyka fundamentalnych aspektów ludzkiej psychiki i filozofii bycia. Gombrowicz, mistrz dekonstrukcji formy i konwenansu, sugeruje, że prawdziwe, pełne doświadczenie istnienia – czy to drugiego człowieka, czy świata, czy samego siebie – wykracza poza łatwo dostępne, estetycznie przyjemne fasady. To nie tylko stwierdzenie natury miłości, ale głębsza refleksja nad tym, jak postrzegamy i akceptujemy rzeczywistość.
Z perspektywy psychologicznej, cytat ten można interpretować jako krytykę powierzchowności i unikania konfrontacji z aspektami, które są niewygodne, złożone, a nawet nieatrakcyjne. Miłość do „piękna i czystości” jest formą selektywnego postrzegania, gdzie jednostka idealizuje obiekt swoich uczuć, ignorując jego niedoskonałości, słabości, mroczne strony czy też po prostu jego niekonwencjonalne cechy. To jest psychologiczny mechanizm obronny, w którym człowiek chroni się przed dyskomfortem, jaki niesie ze sobą pełna akceptacja. Idealizacja prowadzi do zniekształcenia rzeczywistości i uniemożliwia autentyczne połączenie. Ktoś, kto kocha jedynie piękno, unika konfrontacji z „brzydotą” – zarówno fizyczną, jak i moralną, emocjonalną czy intelektualną, która jest nieodłączną częścią każdego bytu. Jest to miłość niepełna, bo nie obejmuje całego spektrum ludzkiego doświadczenia, włączając w to chaos, niezrozumienie, niedoskonałość i cierpienie.
Czy wiesz, że relacje z matką są kanwą
dla wszystkich innych relacji, jakie nawiązujesz w życiu?
Poznaj mechanizmy, które kształtują Cię od dzieciństwa.
Odzyskaj władzę nad sobą i stwórz przestrzeń dla nowych relacji – z matką, córką, światem i samą sobą 🤍
Gombrowicz wymyka się tu płytkiemu rozumieniu miłości romantycznej, przenosząc dyskusję na poziom egzystencjalny. Prawdziwa miłość, w jego rozumieniu, musi być zdolna do objęcia całej istoty – z jej światłem i cieniem, z jej siłą i słabością. To jest rodzaj akceptacji, który wykracza poza estetyczne czy moralne oceny, wchodząc w sferę głębokiego zrozumienia i empatii. To psychologiczna dojrzałość, by móc widzieć i akceptować całą złożoność innej osoby (a także samego siebie), bez konieczności selektywnego filtrowania rzeczywistości. Taka miłość jest trudniejsza, wymaga większej otwartości i odwagi, ale jednocześnie jest znacznie bardziej satysfakcjonująca i prawdziwa, ponieważ pozwala na pełne, autentyczne połączenie z innym bytem.
W świecie, który każe Ci być kimś, odważ się być sobą.
Radykalna samoakceptacja to zaproszenie do wewnętrznej wolności.
Zobacz, czym jest i jak wiele może Ci dać!