Poeta to mędrzec. Nic zaś ślamazarny marzyciel, jakiego narzuciły nam ostatnie wieki. Poeta to ten, który ma otwarte szeroko oczy, który jest sam wielkim widzącym i mądrym okiem.
Kamieńska redefiniuje poetę jako przenikliwego „mędrca”, aktywnie dostrzegającego głębokie prawdy świata, w opozycji do biernego „marzyciela”.
Zrozumienie Poetyckiego Poznania: Przypadek Anny Kamieńskiej
Cytat Anny Kamieńskiej, „Poeta to mędrzec. Nic zaś ślamazarny marzyciel, jakiego narzuciły nam ostatnie wieki. Poeta to ten, który ma otwarte szeroko oczy, który jest sam wielkim widzącym i mądrym okiem”, to głęboka polemika z romantycznym, a często naiwnym, wizerunkiem poety. Kamieńska, postrzegając poetę jako „mędrca”, odwołuje się do pierwotnego rozumienia poezji jako formy poznania – intuicyjnego, ale zarazem niezwykle wnikliwego i syntetyzującego.
W ujęciu psychologicznym, „mędrzec” to osoba o głębokiej świadomości, zarówno wewnętrznej, jak i zewnętrznej. Nie jest to jedynie intelektualne posiadanie wiedzy, ale raczej mądrość życiowa, wynikająca z integracji doświadczeń, emocji i refleksji. Poeta nie ucieka w świat fantazji (jak „ślamazarny marzyciel”), lecz konfrontuje się z rzeczywistością w jej złożoności. Jego „otwarte szeroko oczy” symbolizują niezwykłą spostrzegawczość, zdolność do dostrzegania niuansów, ukrytych znaczeń i wzorców, które umykają większości ludzi. To swoista hiperpercepcja, która wykracza poza czysto sensoryczne doświadczenie. Psychologia poznawcza mogłaby to interpretować jako rozwinięte zdolności meta-poznawcze, czyli zdolność do myślenia o własnym myśleniu, do analizy procesów percepcyjnych i interpretacyjnych.
W świecie, który każe Ci być kimś, odważ się być sobą.
Radykalna samoakceptacja to zaproszenie do wewnętrznej wolności.
Zobacz, czym jest i jak wiele może Ci dać!
„Wielki widzący i mądre oko” to już nie tylko spostrzeganie, ale również przetwarzanie i rozumienie. Kamieńska sugeruje, że poeta nie jest biernym obserwatorem, ale aktywnym interpretatorem świata. Jego „oko” jest nie tylko narzędziem percepcji, ale i organem syntezy, który nadaje sens obserwowanym zjawiskom. To co widzi, nie jest tylko zbiorem faktów, ale staje się nośnikiem głębszej prawdy. Można tu dostrzec echo koncepcji archetypów C.G. Junga, gdzie poeta jako medium potrafi uchwycić uniwersalne wzorce i symbole ludzkiego doświadczenia, nadając im konkretny wyraz. W tym sensie, poeta staje się swoistym przewodnikiem duchowym, ujawniającym innym to, co niewidzialne, aczkolwiek głęboko obecne w kolektywnej nieświadomości.
Krytyka „ślamazarnego marzyciela” odrzuca powierzchowne escapizm i pasywność. Romantyzm, mimo swoich zalet, często bywał kojarzony z ucieczką od prozy życia w świat fantazji i idealizacji. Kamieńska sprzeciwia się takiemu redukowaniu roli poety. Jej poeta jest aktywny, zaangażowany w świat, choć zaangażowanie to odbywa się przede wszystkim na poziomie poznawczym i interpretacyjnym. Poezja staje się więc narzędziem do głębszego zrozumienia ludzkiej kondycji, a poeta – jej świadomym i odpowiedzialnym eksploratorem, a nie tylko twórcą estetycznych efemeryd.