Poezja wszędzie dziwy nam odsłania, Bo wszędzie strony tajemniczej szuka.
Poezja, poszukując tajemnic, odsłania „dziwy” w codzienności, redefiniując percepcję i wzbogacając ludzkie doświadczenie świata.
Głęboka Analiza Poezji jako Klucza do Rzeczywistości Wewnętrznej i Zewnętrznej
Cytat Jadwigi Łuszczewskiej: „Poezja wszędzie dziwy nam odsłania, Bo wszędzie strony tajemniczej szuka” jest głęboko rezonujący z psychologią i filozofią poznania, ukazując poezję nie tylko jako formę sztuki, ale jako fundamentalny
sposób bycia w świecie i jego doświadczania. Z psychologicznego punktu widzenia, poezja jest ucieleśnieniem
kreatywnego procesu percepcji i interpretacji. Ludzki umysł, z natury swojej, dąży do nadawania znaczenia otaczającej rzeczywistości. W poezji, to dążenie ulega intensyfikacji. Poeta, niczym psycholog-badacz ludzkiej duszy, nie poprzestaje na powierzchowności, lecz aktywnie
poszukuje „stron tajemniczych” – ukrytych sensów, metafor, symboli i niewidzialnych powiązań, które umykają zwykłej, racjonalnej obserwacji. Jest to proces, który można porównać do
psychoanalizy nieświadomości zbiorowej i indywidualnej, gdzie pozornie codzienne zdarzenia i przedmioty stają się bogate w symbolikę i archaiczne znaczenia.
Filozoficznie, cytat ten dotyka esencji
fenomenologii, gdzie chodzi o powrót do „rzeczy samych” i doświadczenie ich w całej złożoności, bez uprzedzeń i teoretycznych konstruktów. Poezja, w rozumieniu Łuszczewskiej, usuwa zasłony konwencjonalnego patrzenia, odsłaniając nową,
silnie subiektywną rzeczywistość, pełną „dziwów”. Dziwy te nie są jedynie fantazją, lecz raczej odkryciem niezwykłości w zwyczajności –
uśpionych potencjałów i znaczeń, które czekają na wydobycie. To akt
odczarowywania świata w nowym sensie – nie tyle pozbawiania go magii, co raczej na nowo ją odkrywania poprzez wrażliwą i świadomą percepcję. Poeta staje się tu swego rodzaju
szamanem uwrażliwiającym zbiorowość, wskazującym na głęboką współzależność wszystkich elementów rzeczywistości.
W świecie, który każe Ci być kimś, odważ się być sobą.
Radykalna samoakceptacja to zaproszenie do wewnętrznej wolności.
Zobacz, czym jest i jak wiele może Ci dać!
Kluczowe jest tu również odniesienie do
teorii prototypów i schematów poznawczych. Nasz umysł operuje schematami, które pomagają nam organizować świat. Poezja, poprzez burzenie tych schematów i tworzenie nowych połączeń, zmusza nas do głębszego przetwarzania informacji, do otwierania się na
niespodziewane skojarzenia i paradoksy. Owe „dziwy” to właśnie momenty, w których nasze schematy poznawcze zostają rozszerzone lub całkowicie zmienione, prowadząc do
głębszego wglądu i zrozumienia. Z psychologicznego punktu widzenia, proces ten sprzyja
rozwojowi empatii, kreatywności i autorefleksji. Pozwala nam na przeniesienie się w inny punkt widzenia, doświadczenie świata cudzymi oczami, a przez to poszerzenie własnych granic świadomości.
Cytat ten jest zatem hołdem dla
potęgi ludzkiej percepcji i jej symbolicznego, interpretacyjnego wymiaru. Poezja nie jest ucieczką od rzeczywistości, lecz głębszym zanurzeniem się w nią, poszukiwaniem jej
ukrytego pulsu i niewypowiedzianych prawd. To świadome wybieranie drogi, która prowadzi do odkrycia, że pod powierzchnią codzienności drzemie nieustannie intrygujący, bogaty w sens świat, czekający na to, by został odnaleziony i nazwany. W tym tkwi jej
nieśmiertelna wartość terapeutyczna i rozwojowa – zdolność do rozszerzania horyzontów myślowych, wzbudzania zachwytu i budzenia wewnętrznych zasobów.