Poezja nie zna cnoty wierności: wiersze są niewierne poetom.
Wiersze stają się niezależne od intencji twórcy, interpretowane na nowo przez odbiorców. Ewoluujący poeta "odcina się" od starych dzieł.
Poezja jako autonomiczna forma ekspresji: Rozłam między twórcą a dziełem.
Cytat Włodzimierza Pietrzaka – „Poezja nie zna cnoty wierności: wiersze są niewierne poetom” – porusza głęboki problem autonomii dzieła sztuki oraz psychologicznych implikacji procesu twórczego. Z perspektywy psychologii humanistycznej, a zwłaszcza egzystencjalnej, możemy postrzegać akt tworzenia poezji jako próbę samorealizacji, transcendencji i nadania sensu doświadczeniu. Poeta wylewa w wiersze swoje myśli, emocje, wspomnienia – kawałek swojej jaźni. Jednakże, moment publikacji czy nawet ukończenia dzieła, jest momentem jego *oddzielenia* od twórcy.
Niewierność wierszy oznacza tutaj ich niezależność interpretacyjną. Poeta może mieć intencję, konkretne znaczenie, które chciał przekazać, ale poemat staje się naczyniem znaczeń, które czytelnik, ze swoim unikalnym bagażem doświadczeń, systemem wartości i psychologicznymi filtrami, wypełnia na nowo. To swego rodzaju hermeneutyczna swoboda, gdzie sens nie jest raz na zawsze przypisany, lecz ewoluuje w procesie interakcji z odbiorcą. Wiersz, raz wypuszczony w świat, zaczyna żyć własnym życiem, nabiera nowych kontekstów, bywa interpretowany w sposób, który może zaskoczyć, a nawet zszokować samego twórcę. Z psychologicznego punktu widzenia, może to być źródłem frustracji dla poety, poczucia utraty kontroli nad „dzieckiem”, które wydał na świat. Z drugiej strony, jest to także dowód na siłę i uniwersalność sztuki, która potrafi wybrzmiewać w nieskończonej liczbie rezonansów.
W świecie, który każe Ci być kimś, odważ się być sobą.
Radykalna samoakceptacja to zaproszenie do wewnętrznej wolności.
Zobacz, czym jest i jak wiele może Ci dać!
Ponadto, cytat może odnosić się do ewolucji samego poety. Człowiek się zmienia, a wraz z nim jego perspektywa na świat i własne dzieła. Wiersze napisane w przeszłości, będąc echem tamtych chwil, mogą w późniejszym czasie wydawać się cudzoziemcami dla dojrzałego już twórcy, który odciął się od wcześniejszych przekonań czy emocji. W tym sensie, wiersze są „niewierne” również dlatego, że nie podążają za ewolucją psychologiczną swojego autora, pozostając stałymi punktami w zmiennym pejzażu jego tożsamości. To z kolei prowadzi do refleksji nad przemijalnością i transformacją Ja, które w sztuce odnajduje swoje utrwalone, lecz jednocześnie interpretacyjnie płynne, odzwierciedlenie.