Poezja - to są krótkie spięcia sensu między słowami, raptowna regeneracja pierwotnych mitów.
Poezja to gwałtowne zderzenie słów, wyzwalające ukryte sensy i ożywiające pierwotne, archetypiczne wzorce ludzkiego doświadczenia.
Poezja jako rewolucja percepcji i regeneracja archetypów
Cytat Schulza, z pozoru zdaniowy, kryje w sobie głębokie intuicje dotyczące zarówno natury poezji, jak i fundamentalnych procesów psychologicznych. Mówiąc o „krótkich spięciach sensu między słowami”, Schulz wskazuje na niezwykłą moc poezji do przekraczania konwencjonalnych, linearnych struktur języka. Jest to swego rodzaju „skrót myślowy”, gdzie gęstość znaczeń nie wynika z sumy poszczególnych elementów, lecz z ich raptownego, synchronicznego zderzenia. Z perspektywy psychologicznej, można to interpretować jako aktywację sieci skojarzeń, które w codziennym języku pozostają uśpione. Poezja nie informuje, lecz raczej indukuje stany umysłu, wywołując rezonans emocjonalny i kognitywny, który przekracza granice świadomej analizy. To „spięcie” jest momentem iluminacji, gdzie znaczenie wybucha, omijając racjonalne filtry i docierając bezpośrednio do głębszych warstw psychiki.
W świecie, który każe Ci być kimś, odważ się być sobą.
Radykalna samoakceptacja to zaproszenie do wewnętrznej wolności.
Zobacz, czym jest i jak wiele może Ci dać!
Kolejna część – „raptowna regeneracja pierwotnych mitów” – odsyła nas do obszaru psychologii głębi, zwłaszcza do koncepcji archetypów Carla Gustava Junga. Schulz sugeruje, że poezja ma zdolność do wywoływania i ożywiania uniwersalnych wzorców myślenia, odczuwania i obrazowania, które stanowią fundament ludzkiej psychiki. Te „pierwotne mity” to nie tylko opowieści, ale struktury sensu, które kształtują nasze rozumienie świata i miejsca w nim. W języku potocznym, w wyniku erozji znaczeń i powierzchowności komunikacji, te archetypiczne wzorce często pozostają nieaktywne lub zniekształcone. Poezja, poprzez swoją niezwykłą kondensację i symbolikę, działa jak katalizator, ożywiając te uśpione warstwy. Jest to proces katharsis i reintegracji, gdzie indywidualne doświadczenie łączy się z kolektywną nieświadomością. W ten sposób poezja staje się narzędziem do odnawiania kontaktu z tym, co fundamentalne, transpersonalne i transcendentne w ludzkiej egzystencji, oferując nie tylko estetyczne doznania, ale i głęboką psychologiczną odnowę i sens.