Wiersz jest nad czas i nad śmierć.
Poezja to symboliczna nieśmiertelność, utrwalająca ludzkiego ducha, idee i emocje poza czasem i śmiercią, pokonując lęk przed zapomnieniem.
Głębia poezji w obliczu skończoności: Filozoficzno-Psychologiczne Rozważania o Słowach Michała Anioła
Słowa Michała Anioła, że „Wiersz jest nad czas i nad śmierć”, niosą w sobie niezwykłą głębię psychologiczną i filozoficzną, dotykając fundamentalnych aspektów ludzkiego doświadczenia: dążenia do nieśmiertelności, transcendencji i znaczenia twórczości. Z psychologicznego punktu widzenia, ten cytat odzwierciedla głęboko zakorzenioną w psychice ludzkiej potrzebę pozostawienia po sobie trwałego śladu, pokonania lęku przed anihilacją, który jest jednym z pierwotnych lęków egzystencjalnych. Twórczość, a zwłaszcza poezja, staje się tu mechanizmem obronnym przeciwko nieuchronności końca, obiecując formę symbolicznej nieśmiertelności. Kiedy Michał Anioł wypowiada te słowa, wskazuje na to, że wiersz, jako manifestacja ludzkiego ducha, idei i emocji, przekracza ramy fizycznej egzystencji. Nie jest ograniczony biologicznym cyklem życia i śmierci autora ani odbiorcy.
W świecie, który każe Ci być kimś, odważ się być sobą.
Radykalna samoakceptacja to zaproszenie do wewnętrznej wolności.
Zobacz, czym jest i jak wiele może Ci dać!
Filozoficznie, cytat ten wpisuje się w nurt egzystencjalizmu i rozważań nad naturą bytu. Wiersz, jako dzieło sztuki, staje się ponadczasowy, ponieważ jego znaczenie i oddziaływanie nie maleją z upływem lat, a wręcz przeciwnie – mogą ewoluować i zyskiwać nowe interpretacje w różnych epokach. To, co poezja przekazuje, to nie tylko treść, ale również emocje, refleksje, uniwersalne prawdy o człowieku. W ten sposób, wiersz staje się medium, które pozwala na transgeneracyjną komunikację, łącząc przeszłość, teraźniejszość i przyszłość w jednym, nierozerwalnym strumieniu świadomości. Nie jest to tylko utwór estetyczny, ale narzędzie do ocalania fragmentów ludzkiego doświadczenia od zapomnienia, do utrwalania tego, co w życiu cenniejsze i bardziej ulotne niż materia. Dlatego wiersz jest swego rodzaju pomnikiem, wzniesionym nie z kamienia, lecz ze słów, zdolnym przetrwać stulecia, przypominając przyszłym pokoleniom o istnieniu i uczuciach tych, którzy odeszli. W tym sensie, poezja jest formą psychologicznego oporu przeciwko zapomnieniu i ostatecznemu unicestwieniu, obiecując, że choć ciało może umrzeć, duch i jego dzieła mogą żyć wiecznie.