Znać prawdę - boska rzecz, a ludzka jej szukać.
Ludzie szukają prawdy, co definiuje ich naturę, podczas gdy absolutne poznanie jest poza ich zasięgiem.
Sformułowanie H. Sienkiewicza: „Znać prawdę – boska rzecz, a ludzka jej szukać” doskonale zamyka w sobie esencję ludzkiej kondycji i tęsknoty za poznaniem, jednocześnie subtelnie wskazując na ontologiczną barierę, jaka oddziela człowieka od absolutnego poznania. Jako psycholog, widzę w nim głęboki rezonans z naszym wewnętrznym światem, motywacją i epistemologicznym poszukiwaniem sensu.
„Znać prawdę – boska rzecz” odnosi się do idei wszechwiedzy, doskonałego i kompletnego zrozumienia rzeczywistości. Jest to ideał, do którego dąży ludzki umysł, niczym Platoniczny świat idei, gdzie prawda istnieje w swojej czystej i niezmiennej formie. Z perspektywy psychologicznej, ten „boski” aspekt prawdy to symbol aspiracji do transcendencji, do przekroczenia granic subiektywnego doświadczenia i poznania. Pragniemy absolutnej pewności, fundamentalnych odpowiedzi na pytania o istnienie, sens i miejsce człowieka we wszechświecie. Ta utopijna wizja poznania wolnego od wątpliwości jest źródłem głębokiego ukojenia, swoistego psychicznego homeostatu, do którego dążymy, choć nigdy w pełni go nie osiągamy.
Ranisz siebie, bo chronisz
wewnętrzne dziecko?
To ta odrzucona część Ciebie, która wciąż czeka na poczucie bezpieczeństwa, uznanie i miłość. I tylko Ty możesz ją nimi obdarzyć🤍
Druga część cytatu: „a ludzka jej szukać” jest kluczowa dla zrozumienia psychologicznego wymiaru. Oznacza ona, że naszym przeznaczeniem, naszą ludzką rolą, jest sam proces poszukiwania. Nie posiadanie, lecz dążenie. To właśnie w tym nieustannym dociekaniu, w zadawaniu pytań, w formułowaniu hipotez, w badaniu i weryfikowaniu, manifestuje się nasza unikalna świadomość i zdolność do refleksji. Z perspektywy psychologii poznawczej, jest to proces aktywnego konstruowania rzeczywistości, ciągłego przetwarzania informacji i adaptacji. Samo poszukiwanie prawdy napędza rozwój, motywuje do nauki, do eksploracji, do kreatywności. Psychologia egzystencjalna podkreśliłaby tutaj wartość samego trudu, zaangażowania w proces poszukiwania sensu, który nadaje życiu znaczenie, nawet jeśli ostateczna i absolutna prawda pozostaje poza naszym zasięgiem. To w tym procesie odnajdujemy naszą tożsamość, rozwijamy się i zyskujemy poczucie celu. Ludzkość nie definiuje się przez posiadanie prawd, lecz przez pragnienie i odwagę ich poszukiwania. To w tym dialektycznym napięciu między pragnieniem absolutu a ludzką skończonością, Sienkiewicz ukazuje piękno i dramat naszej egzystencji.