Prawda istnieje. Wymyśla się kłamstwo.
Braque kontrastuje obiektywną prawdę (istniejącą) z subiektywnym kłamstwem (wymyślanym), podkreślając ludzką skłonność do zniekształceń.
Aksjomat Prawdy a Konstrukt Kłamstwa: Psychoanalityczna Perspektywa
Cytat Georgesa Braque’a, „Prawda istnieje. Wymyśla się kłamstwo.”, to lapidarna, lecz niezwykle głęboka refleksja, która uderza w samo serce filozoficznych i psychologicznych debat na temat natury rzeczywistości, poznania i moralności. Z perspektywy psychologii, szczególnie tej głębi, zdanie to staje się potężnym narzędziem do analizy ludzkiego doświadczenia, świadomości i nieświadomości.
Pierwsza część twierdzenia, „Prawda istnieje”, implikuje ontologiczną niezbywalność prawdy. Sugeruje, że prawda nie jest bytem konstruowanym społecznie ani subiektywną percepcją, ale raczej fundamentem, na którym opiera się to, co realne. W psychologii odpowiada to na fundamentalną potrzebę człowieka do poszukiwania sensu i spójności. Dla Braque’a prawda może być postrzegana jako obiektywna rzeczywistość, którą umysł próbuje uchwycić, mimo jej często ulotnego i złożonego charakteru. Jest to zbieżne z freudowską koncepcją zasady rzeczywistości, która temperuje impulsy id, kierując jednostkę ku pragmatycznemu i obiektywnemu postrzeganiu świata.
Ranisz siebie, bo chronisz
wewnętrzne dziecko?
To ta odrzucona część Ciebie, która wciąż czeka na poczucie bezpieczeństwa, uznanie i miłość. I tylko Ty możesz ją nimi obdarzyć🤍
Druga część, „Wymyśla się kłamstwo”, jest kluczowa dla zrozumienia dynamiki psychologicznej. Kłamstwo nie jest po prostu brakiem prawdy; jest to świadoma i celowa konstrukcja, akt kreatywnego zniekształcenia lub ukrycia prawdy. Z perspektywy psychologicznej, kłamstwo jest mechanizmem obronnym, narzędziem manipulacji, sposobem na uniknięcie konsekwencji, ochronę ego lub nawet na utrzymanie iluzorycznego porządku wewnętrznego. Kłamstwo jest aktywnym procesem mentalnym, wymagającym intencji, planowania i często skomplikowanej narracji. Może być kreacją w sensie artystycznym, ale jego celem jest ukrycie, nie ujawnienie. W psychoanalizie, kłamstwo może być interpretowane jako forma wyparcia, kamuflażu, a nawet symbolicznego zaburzenia relacji ze światem realnym. To, że kłamstwo „się wymyśla”, wskazuje na jego sztuczny, ludzki charakter – jest ono wytworem umysłu, próbującym pokonać lub ominąć istniejącą obiektywną rzeczywistość.
W ujęciu całościowym, cytat Braque’a podkreśla, że dążenie do prawdy jest wrodzone, lecz proces jej postrzegania i komunikowania jest często skażony subiektywnymi interpretacjami i celowymi zafałszowaniami. Relacja między prawdą a kłamstwem jest zatem relacją dialektyczną, w której prawda stanowi nieuchwytne tło, a kłamstwo jest aktywnym, ludzkim działaniem zmieniającym to tło.