Szczęściu nie ufam, bo od tego słońca Wiem, że cień pada, chłodny cień bez końca.
Nieufność wobec szczęścia wynika z obawy przed nieuchronnie następującym po nim bólem, cieniem egzystencji.
Nieufność wobec szczęścia: Filozoficzno-psychologiczna perspektywa
Cytat Konstantego Mariana Górskiego – „Szczęściu nie ufam, bo od tego słońca Wiem, że cień pada, chłodny cień bez końca.” – jest niezwykle głębokim wyrazem złożonego stosunku człowieka do doświadczenia szczęścia. Możemy go interpretować jako manifestację pewnego rodzaju melancholii, a być może nawet pesymizmu, które nie są jednak płytkim brakiem radości, lecz wynikają z introspekcyjnego zrozumienia dynamiki ludzkiej egzystencji.
Filozoficznie, cytat dotyka dylematu efemeryczności szczęścia i nieuchronności cierpienia. Słońce, jako symbol szczęścia i radości, jest postrzegane nie jako samoistna, trwała siła, lecz jako źródło światła, które z natury swojej musi rzucać cień. Ten ‘chłodny cień bez końca’ symbolizuje nie tylko ulotność chwil szczęścia, ale także nieuchronność jego drugiej strony – bólu, rozczarowania, straty czy po prostu braku owej radosnej intensywności. Jest to echo stoickiej mądrości, która uczyła, że należy przygotować się na zmienność losu, akceptując, że nawet największa radość może przynieść w przyszłości smutek.
Ranisz siebie, bo chronisz
wewnętrzne dziecko?
To ta odrzucona część Ciebie, która wciąż czeka na poczucie bezpieczeństwa, uznanie i miłość. I tylko Ty możesz ją nimi obdarzyć🤍
Psychologicznie, słowa Górskiego odzwierciedlają mechanizm obronny, a może nawet pewną postawę życiową. Osoba, która „nie ufa szczęściu”, może być obciążona traumatycznymi doświadczeniami przeszłości, gdzie intensywne momenty radości były szybko następujące po nich przez ból. To nieufność może być przejawem lęku przed rozczarowaniem – wolimy nie angażować się w pełni w radość, aby zminimalizować potencjalny ból po jej utracie. Jest to strategia chronienia się przed cierpieniem, jednak paradoksalnie może prowadzić do ograniczenia zdolności do pełnego przeżywania pozytywnych emocji.
W kontekście psychologii głębi, „chłodny cień bez końca” można interpretować jako nieświadome lęki, obawy przed przyszłością, a nawet poczucie nieuchronności śmierci, która ostatecznie kładzie kres wszelkim ziemskim radościom. To uznanie inherentnej dwoistości istnienia, gdzie światło i cień są nierozerwalnie ze sobą związane. Rozumienie tego związku, choć może wydawać się pesymistyczne, może być również źródłem głębszej mądrości i akceptacji życia w jego pełnej gamie doświadczeń – zarówno tych radosnych, jak i bolesnych. Cytat Górskiego staje się więc przestrzenią do refleksji nad tym, jak radzimy sobie z paradoksami ludzkiej egzystencji, i czy nasza nieufność wobec szczęścia jest formą ochrony, czy też przeszkodą w pełnym doświadczaniu życia.
W świecie, który każe Ci być kimś, odważ się być sobą.
Radykalna samoakceptacja to zaproszenie do wewnętrznej wolności.
Zobacz, czym jest i jak wiele może Ci dać!