Sztuka ma sens wówczas, jeśli wyraża to, co nieśmiertelne, bo tylko w ten sposób pozwala człowiekowi wznieść się ponad siebie samego.
Sztuka wyrażająca uniwersalne prawdy umożliwia człowiekowi transcendencję, łącząc go z ponadczasowymi esencjami i sensem istnienia.
Cytat Piet Mondriana głęboko rezonuje z psychologią transcendentną i egzystencjalną, rzucając światło na fundamentalną potrzebę człowieka do odnajdywania sensu i przekraczania własnych ograniczeń. Mondrian, jako twórca abstrakcji, intuicyjnie rozumiał, że prawdziwa sztuka nie jest jedynie odzwierciedleniem rzeczywistości materialnej, ale raczej medium dla wyrażania uniwersalnych prawd i esencji, które wykraczają poza zmienne trendy i indywidualne doświadczenia. To właśnie to "nieśmiertelne" odnosi się do archetypowych idei, uniwersalnych emocji i ponadczasowych zasad leżących u podstaw ludzkiej kondycji.
Z perspektywy psychologicznej, owe "nieśmiertelne" elementy sztuki dotykają głębokich struktur psychiki ludzkiej, które Carl Jung określał mianem archetypów. Obrazy, motywy, formy i narracje, które pojawiają się w sztuce, często czerpią z tych uniwersalnych wzorców, aktywując je w psychice odbiorcy. Kiedy sztuka wyraża te uniwersalne treści, niezależnie od tego, czy jest to piękno, porządek, chaos, miłość czy przemijanie, pozwala człowiekowi na symboliczne połączenie się z czymś większym niż on sam. To doświadczenie jest często opisywane jako wzruszenie, olśnienie lub poczucie przynależności do szerszej, ponadindywidualnej rzeczywistości.
W świecie, który każe Ci być kimś, odważ się być sobą.
Radykalna samoakceptacja to zaproszenie do wewnętrznej wolności.
Zobacz, czym jest i jak wiele może Ci dać!
"Wznieść się ponad siebie samego" oznacza tu psychologiczny proces transcendencji. Nie chodzi o fizyczne wznoszenie się, ale o opuszczenie egocentrycznego punktu widzenia i rozszerzenie świadomości. Sztuka, oferując perspektywę na to, co uniwersalne i ponadczasowe, pomaga jednostce zdystansować się od codziennych trosk, egoistycznych dążeń i ograniczeń wynikających z własnego ja. Pozwala na chwilowe lub trwalsze przeżycie poczucia jedności, harmonii, a nawet duchowego uniesienia. W ten sposób sztuka staje się narzędziem do rozwoju osobistego, samopoznania i osiągania głębszego sensu życia, oferując swoiste katharsis i perspektywę na metafizyczny wymiar istnienia.