Sztuka jest wytworzeniem fikcyjnego świata, który na równi z rzeczy wistym daje ludzkiej duszy możność i zdowolenie uświadamiania jej życia.
Sztuka jako fikcyjny świat pozwala duszy na głębsze uświadamianie i satysfakcję zrozumienia własnego życia.
Emocjonalne i egzystencjalne echo w fikcji: psychologiczna interpretacja Witkiewicza
Cytat Stanisława Witkiewicza, „Sztuka jest wytworzeniem fikcyjnego świata, który na równi z rzeczywistym daje ludzkiej duszy możność i zadowolenie uświadamiania jej życia”, stanowi głęboką psychologiczną refleksję nad funkcją sztuki, która wykracza poza jedynie estetyczną przyjemność. Z perspektywy psychologicznej, ten fikcyjny świat, choć nieistniejący w sensie materialnym, oferuje
ludzkiej duszy – rozumianej jako psychika, świadomość, wewnętrzne przeżycia – przestrzeń do fundamentalnej
możności i zadowolenia uświadamiania jej życia.
To
„uświadamianie życia”
odnosi się do procesów introspekcji, samoświadomości i poszerzania perspektyw egzystencjalnych. Sztuka, tworząc alternatywne scenariusze, postacie i emocje, pozwala nam symbolicznie eksplorować własne wewnętrzne konflikty, pragnienia, lęki i dążenia. Jest lustrem, w którym odbijają się uniwersalne prawdy o kondycji ludzkiej, nawet jeśli prezentowane są w fantastycznej, abstrakcyjnej czy nierealistycznej formie.
Fikcyjny świat, który zdaniem Witkiewicza ma rangę równą rzeczywistości, nie sugeruje ucieczki, lecz raczej
pogłębienie doświadczenia rzeczywistego.
W świecie, który każe Ci być kimś, odważ się być sobą.
Radykalna samoakceptacja to zaproszenie do wewnętrznej wolności.
Zobacz, czym jest i jak wiele może Ci dać!
Poprzez identyfikację z bohaterami, empatię wobec ich losów czy interpretację symboli, człowiek przetwarza i porządkuje własne doświadczenia, nadając im sens. Sztuka staje się więc narzędziem do przetwarzania nieuświadomionych treści psychicznych, konfrontowania się z tabu, czy poszukiwania odpowiedzi na fundamentalne pytania egzystencjalne, na które rzeczywistość często nie daje łatwych odpowiedzi.
To „zadowolenie” płynące z tego procesu nie jest trywialną przyjemnością, lecz satysfakcją wynikającą z poczucia głębszego zrozumienia siebie i świata, z odnalezienia echa własnych przeżyć w uniwersalnych archetypach, ze skondensowania doświadczenia w formie, która jest przyswajalna i pozwala na emocjonalny rezonans. W tym sensie, sztuka nie tylko odzwierciedla życie, ale aktywnie je kształtuje, oferując
psychice narzędzia do jego lepszego rozumienia i integracji.
Przenika do głębszych warstw świadomości, aktywując mechanizmy projekcji i introjekcji, które są kluczowe dla rozwoju tożsamości i narracji o własnym życiu.