Sztuka jest to człowiek dodany do natury.
Sztuka to psychiczna interwencja człowieka w naturę, nadająca jej sens, formę i symboliczne znaczenie, co staje się aktem samopoznania.
Sztuka jako Transcendentne Uzupełnienie Natury – Psychologiczna Perspektywa Witkiewicza
Cytat Witkiewicza, „Sztuka jest to człowiek dodany do natury”, stanowi esencję jego filozofii artystycznej i głęboko psychologiczną refleksję nad ludzką potrzebą twórczości. W swej istocie, te słowa wskazują na to, że sztuka nie jest jedynie pasywnym odzwierciedleniem świata zewnętrznego, lecz aktywną interwencją, modyfikacją i wzbogaceniem rzeczywistości za sprawą ludzkiego *ja*. Z perspektywy psychologicznej, natura reprezentuje pierwotny, obiektywny świat, który choć imponujący i złożony, jest pozbawiony subiektywnego sensu, dopóki nie zostanie przetworzony przez ludzką świadomość.
Człowiek, jako istota zorientowana na sens, potrzebuje dopełnić to, co surowe i nieprzetworzone. Ten „dodatek” to nie tylko akt fizyczny czy techniczny, ale przede wszystkim proces psychiczny: projekcja, interpretacja, nadawanie znaczeń, symbolizowanie. Artysta, w tym ujęciu, jest psychologicznym medium, przez które bezosobowa natura zyskuje osobisty wymiar, staje się nośnikiem ludzkich emocji, idei i wewnętrznych doświadczeń. Jest to próba pokonania alienacji i stworzenia mostu między wewnętrznym światem podmiotu a zewnętrzną obiektywnością.
W świecie, który każe Ci być kimś, odważ się być sobą.
Radykalna samoakceptacja to zaproszenie do wewnętrznej wolności.
Zobacz, czym jest i jak wiele może Ci dać!
Dla Witkiewicza, który borykał się z intensywnymi poszukiwaniami Jedności w Wielości i transcendencji, sztuka była jednym z kluczowych narzędzi do osiągnięcia tego celu. Psychologicznie, jego teza może być rozumiana jako poszukiwanie sensu w obliczu absurdu egzystencji. Poprzez akt twórczy, człowiek nie tylko wyraża siebie, ale także próbuje uporządkować bezład, nadać formę chaosowi, symbolizować niewypowiadalne i uchwycić ulotne chwile intensywnego Przeżycia Metafizycznego. Sztuka staje się więc narzędziem do doświadczania głębszej prawdy o sobie i świecie, wykraczającej poza czysto sensoryczne postrzeganie. Jest to próba sublimacji popędów, lęków i pragnień w formę, która może być kontemplowana i dzielona z innymi, co z kolei wzmacnia więzi międzyludzkie i tworzy wspólne pola znaczeniowe. Ostatecznie, „człowiek dodany do natury” to psychologiczny akt samopoznania i samostwarzania, przekształcający świat zewnętrzny w zwierciadło ludzkiej duszy.