Na świecie nie ma nic piękniejszego od pobudzania ludzi do śmiechu.
Rozbawianie ludzi to akt głębokiej empatii, radości i tworzenia więzi, oferujący ulgę i poczucie przynależności.
Marcel Achard, francuski dramaturg i scenarzysta, wypowiadając słowa „Na świecie nie ma nic piękniejszego od pobudzania ludzi do śmiechu”, dotyka głębokiej prawdy o ludzkiej kondycji i istocie emocjonalnej interakcji.
To zdanie wykracza poza prostą obserwację przyjemnej reakcji fizjologicznej; zagłębia się w to, co psychologiczne i filozoficzne aspekty wspólnoty i bycia człowiekiem. W kontekście filozoficznym, śmiech często był postrzegany jako manifestacja akceptacji, lekkości bytu, a nawet transcendencji. Arystoteles widział komedię jako formę oczyszczenia, natomiast Freud jako uwolnienie zduszonych energii psychicznych. Dla Acharda, wydaje się, że śmiech jest czymś więcej niż tylko katharsis; jest ultymatywnym aktem darowania radości. To moment, w którym bariery społeczne i indywidualne znikają, a ludzie łączą się w spontanicznym, niekontrolowanym wyrazie szczęścia.
Z perspektywy psychologicznej, pobudzanie do śmiechu aktywuje potężne mechanizmy w ludzkim umyśle i ciele. Uwalniane są endorfiny, naturalne substancje przeciwbólowe i poprawiające nastrój, co prowadzi do redukcji stresu i poczucia ulgi. Wzmacnia to nasze poczucie przynależności i empatii. Kiedy wywołujemy u kogoś śmiech, dajemy mu nie tylko chwilową radość, ale także potwierdzamy jego wartość i godność. Pokazujemy, że rozumiemy jego świat, a co ważniejsze, jesteśmy w stanie go rozjaśnić. Jest to forma bezinteresownej miłości, która nie oczekuje niczego w zamian, poza samą reakcją – uśmiechem i śmiechem. Achard w swoim zdaniu nie mówi o satyrze czy żarcie za czyjś rachunek, ale o kreowaniu autentycznej, pozytywnej emocji. To stawia akt rozśmieszania w kategoriach najszlachetniejszych ludzkich działań, ponieważ dotyka samej istoty ludzkiej potrzeby szczęścia i pozytywnego kontaktu.