Świat jest zły i jeszcze mu się to ułatwia.
Kafka: Świat jest trudny, a my, przez bierność lub konformizm, aktywnie przyczyniamy się do pogłębiania jego problemów.
Cytat Franza Kafki, „Świat jest zły i jeszcze mu się to ułatwia”, uderza w samo serce ludzkiej kondycji, rezonując zarówno na płaszczyźnie filozoficznej, jak i psychologicznej. Z perspektywy psychologii egzystencjalnej, Kafka dotyka tu fundamentalnego doświadczenia alienacji i bezsensu, które często towarzyszą jednostce w zetknięciu z pozornie obojętnym lub wręcz wrogim światem. Słowo „zły” nie odnosi się tu tyle do moralnej niegodziwości w sensie potocznym, co raczej do trudności, absurdalności, a nawet inherentnej niesprawiedliwości, z jaką styka się człowiek. Jest to odzwierciedlenie poczucia uwięzienia w systemach – biurokratycznych, społecznych, a nawet metafizycznych – które wydają się działać przeciwko jednostce, a nie na jej korzyść.
Druga część zdania, „i jeszcze mu się to ułatwia”, jest kluczowa dla głębszej interpretacji. Sugeruje ona, że ludzkość, świadomie lub nieświadomie, aktywnie przyczynia się do pogarszania własnego losu, do podtrzymywania i wzmacniania tej inherentnej „złości”. Psychologicznie, można to interpretować jako mechanizm obronny lub patologiczną adaptację. Ludzie mogą internalizować opresyjne struktury, stając się ich współtwórcami poprzez konformizm, bierność, brak krytycznego myślenia lub nawet czerpanie perwersyjnej satysfakcji z udziału w niszczących procesach. Może to być również wyraz bezsilności, gdzie w obliczu przytłaczającej złożoności i potęgi „zła”, jednostka rezygnuje z oporu, a nawet w pewien sposób kolaboruje, by zminimalizować własne cierpienie, paradoksalnie pogłębiając problem. Kafka celnie punktuje ludzką tendencję do tworzenia i podtrzymywania systemów, które, choć mają służyć porządkowi, finalnie odbierają sens i wolność, czyniąc świat jeszcze bardziej nieprzyjaznym. Ten cytat jest więc gorzkim komentarzem na temat ludzkiej kondycji, gdzie nasza własna bierność lub (rzekoma) pragmatyczność przyczynia się do utrwalenia i eskalacji istniejącego cierpienia i absurdu.