Co mówić ludziom, którzy są chorzy? Przede wszystkim nie okłamywać. My śmiertelnie chorzy potrzebujemy innego przekazu. Nie bój się. Wszystko jedno, jak będzie, ja z tobą będę, ja ciebie nie zostawię, bo cię kocham. Ale żeby to móc powiedzieć, to trzeba to ćwiczyć przez całe życie…
Kaczkowski postuluje prawdę i bezwarunkową miłość wobec chorych, podkreślając wagę autentycznej obecności i wsparcia jako życiowej umiejętności.
Słowa Jan Kaczkowskiego, z jego perspektywy śmiertelnie chorego, są głębokim manifestem o naturze ludzkiej interakcji w obliczu cierpienia i śmierci. Z filozoficznego punktu widzenia, cytat dotyka esencji egzystencji, podkreślając fundamentalną potrzebę prawdy i autentyczności w relacjach międzyludzkich, zwłaszcza w obliczu ostateczności. Odrzucenie „okłamywania” to nie tylko moralny imperatyw, ale także uznanie, że prawda, nawet bolesna, jest fundamentem ludzkiej godności i autonomii. Dla osoby chorej, kłamstwo – choćby z dobrych intencji – może być postrzegane jako umniejszanie jej zdolności do radzenia sobie z rzeczywistością, do świadomego przeżywania ostatnich chwil. To jest apel o szacunek dla podmiotowości chorego, jego prawa do uczestnictwa w własnym losie.
Z perspektywy psychologicznej, Jan Kaczkowski wskazuje na niezwykłą moc wsparcia emocjonalnego. „Nie bój się. Wszystko jedno, jak będzie, ja z tobą będę, ja ciebie nie zostawię, bo cię kocham” to nie tylko słowa pocieszenia, ale kompleksowy komunikat terapeutyczny. Zawiera on elementy walidacji lęku („Nie bój się” – uznaje, że lęk jest naturalny), akceptacji niepewności („Wszystko jedno, jak będzie” – rezygnacja z kontroli i skupienie na teraźniejszości), zapewnienia o obecności („ja z tobą będę, ja ciebie nie zostawię” – kluczowe dla redukcji poczucia izolacji i samotności) oraz potwierdzenia bezwarunkowej miłości („bo cię kocham” – najsilniejsza forma wsparcia emocjonalnego, dająca poczucie wartości i bezpieczeństwa).
Czy Twój związek Cię wspiera,
czy wyczerpuje?
Jeśli w relacji czujesz samotność lub zagubienie, to znak, że czas odzyskać siebie i stworzyć związek, który naprawdę będzie Cię wspierać 🤍
Kaczkowski trafnie zauważa, że zdolność do wypowiedzenia tych słów, w sposób autentyczny i głęboki, „trzeba ćwiczyć przez całe życie”. To odnosi się do rozwoju empatii, dojrzałości emocjonalnej i gotowości do konfrontacji z własną śmiertelnością. Nie jest to pusta deklaracja, lecz rezultat wewnętrznego rozwoju, umiejętności radzenia sobie z własnymi lękami i akceptacji ulotności życia. W kontekście psychologii analitycznej, można by powiedzieć, że chodzi o integrację cienia – akceptację ciemnych, trudnych aspektów istnienia. Dla Kaczkowskiego, to świadectwo głębokiego humanizmu, wezwanie do tworzenia relacji opartych na prawdzie, miłości i obecności, które stają się szczególnie istotne w obliczu ostateczności.