Często ludzie pytają, w jaki sposób udaje mi się być szczęśliwym, mimo że nie mam rąk ani nóg. Szybka odpowiedź brzmi, że mam wybór. Wdzięczność.
Wybór wdzięczności to klucz do szczęścia, akceptacji swego losu, odnajdując sens niezależnie od zewnętrznych okoliczności.
Głębokie rozumienie cytatu Nicka Vujicica: Filozofia wyboru i wdzięczności w obliczu trudności
Cytat Nicka Vujicica, „Często ludzie pytają, w jaki sposób udaje mi się być szczęśliwym, mimo że nie mam rąk ani nóg. Szybka odpowiedź brzmi, że mam wybór. Wdzięczność.”, jest niezwykle głębokim wyrazem ludzkiej odporności i zdolności adaptacji, zakorzenionym zarówno w filozofii egzystencjalnej, jak i psychologii pozytywnej. Nie jest to banalna deklaracja, lecz rezultat intensywnej pracy wewnętrznej i przemyśleń.
Z psychologicznego punktu widzenia, kluczowe jest słowo „wybór”. To nie tylko wybór świadomy, ale również aktywna decyzja o akceptacji swojego położenia i poszukiwaniu sensu pomimo obiektywnych trudności. W kontekście egzystencjalizmu, zwłaszcza myśli Victora Frankla, człowiek staje w obliczu konieczności nadania sensu swojemu cierpieniu. Vujicic, pomimo braku fizycznych kończyn, zdaje sobie sprawę z posiadania autonomii wewnętrznej – niezbywalnej zdolności do decydowania o swojej postawie wobec życia. Jego wybór to wybór perspektywy, który nie neguje rzeczywistości jego ograniczeń, ale odmawia, by te ograniczenia definiowały jego wewnętrzny stan bycia.
Kolejnym filarem jest „wdzięczność”. Wdzięczność, jako emocja i praktyka, jest jednym z najpotężniejszych narzędzi psychologii pozytywnej. Nie chodzi tu o naiwną ignorancję problemów, ale o aktywną koncentrację na tym, co jest dobre, co działa, co jest dostępne. Dla Vujicica wdzięczność staje się swoistym filtrem, przez który postrzega świat. Pozwala mu to odnaleźć radość w drobnych rzeczach, w relacjach, w możliwościach, które posiada, zamiast skupiać się na tych, których jest pozbawiony. Psychologicznie, praktykowanie wdzięczności obniża poziom stresu, zwiększa poczucie zadowolenia z życia, sprzyja budowaniu silniejszych relacji i ogólnie poprawia dobrostan psychiczny. W przypadku Vujicica jest to wręcz mechanizm przetrwania i budowania szczęścia w obliczu ekstremalnych wyzwań. Jest to również demonstracja teorii samoaktualizacji Maslowa, gdzie pomimo braku zaspokojenia podstawowych potrzeb fizycznych, Vujicic dąży do realizacji swojego potencjału i sensu życia.
Całość cytatu ukazuje głęboką lekcję o tym, że szczęście nie jest jedynie wynikiem zewnętrznych okoliczności, ale głównie wewnętrznej postawy. Vujicic uczy, że nawet w najbardziej ekstremalnych sytuacjach, człowiek ma moc wyboru sposobu reagowania na swoje życie i że ten wybór, prowadzony przez wdzięczność, może być fundamentem spełnionego i szczęśliwego istnienia.