PositiveLife

W kulturze, która czci młodość i szybkość, starość często opisywana jest jak porażka – koniec, który należy odwlec lub ukryć. A przecież w naturalnym planie ludzkiego życia późniejsze lata nie są karą ani końcem. To czas, który pojawia się, by przestać biec, udowadniać światu, dopasowywać się do stereotypów i oczekiwań.

W świecie, który obsesyjnie czci młodość, a starość traktuje jak porażkę, zaakceptowanie starzejącego się ciała staje się jednym z najtrudniejszych zadań współczesnego człowieka. Wojciech Eichelberger pisał, że „starość to zjawisko społeczne, indukowane przez obyczaje i sposoby myślenia” –  i rzeczywiście, to nie ciało samo w sobie nas boli, lecz narracja, którą wokół niego zbudowaliśmy.

Wielu ludzi trafia na terapię z wiarą, że ktoś w końcu uporządkuje ich życie. A jednak, jak mówi Wojciech Eichelberger, prawdziwa zmiana zaczyna się dopiero wtedy, gdy zrozumiemy, że nikt nie zrobi jej za nas. Rozmawiamy także o depresji. Pytamy o granicę między psychoterapią a psychiatrią, o nieskuteczne terapie, ustawienia systemowe i przyczyny tego, że niektórzy ludzie latami tkwią w roli ofiary.

W rozmowie z Wojciechem Eichelbergerem szukamy odpowiedzi na pytania o to, dlaczego tak gwałtownie rośnie zapotrzebowanie na pomoc psychologiczną, jak odróżnić terapię od coachingu i dlaczego relacja terapeutyczna bywa ważniejsza niż stosowana metoda.

Wojciech Eichelberger o tym, jak matczyne wzorce wpływają na dorosłe związki synów, jak działa dziedziczenie ról i co mogą zrobić kobiety w relacjach z mężczyznami z trudnym dzieciństwem.

Co dzieje się z chłopcami, którzy dorastają bez ojców? Jak wygląda ich relacja z matką i dlaczego często staje się ona zbyt bliska, zbyt silna, zbyt obciążająca? I jakie zjawiska stoją za opiniami o postępującym kryzysie męskości? Wojciech Eichelberger wyjaśnia mechanizmy i wzorce, o których rzadko głośno się mówi.